Κι επειδή, έχω βαρεθεί επιτέλους να ακούω μπούρδες!!…

Γράφει η Δώρα Σπανού

 

Είναι φανερό πλέον, πως ζούμε σε μια εποχή κοινωνικής αποσύνθεσης, κι όμως οι πιο δυνατές φωνές, δεν είναι εκείνες που μιλούν για τη σαπίλα, τη φτώχεια, τη βία και την εξαθλίωση. Είναι δυστυχώς, οι φωνές των αποκομμένων. Εκείνων που έχουν μετατρέψει την πραγματικότητα, σε ένα φτηνό εγχειρίδιο “θετικής σκέψης”, γεμάτο ηλιοβασιλέματα, "ωραίες δονήσεις" (υψηλές δονήσεις) κατά προτίμηση, χαμόγελα-βιτρίνα και κούφιες ατάκες περί "ενέργειας του σύμπαντος".

 

Την ίδια ώρα που άνθρωποι διαλύονται ψυχικά και οικονομικά, που η εγκληματικότητα εξαπλώνεται, που η μοναξιά έχει γίνει κοινωνική επιδημία και η αξιοπρέπεια καταρρέει μέρα με τη μέρα, αυτοί συνεχίζουν ξεδιάντροπα, να παπαγαλίζουν και διαφημίζουν, ανοησίες για “ευγνωμοσύνη”, “εσωτερική γαλήνη” και “ομορφιά της ζωής”. Λες κι ένα ηλιοβασίλεμα, μπορεί να πληρώσει το νοίκι. Λες και οι “θετικές δονήσεις”, μπορούν να εξαφανίσουν τη φτώχεια, τη διαφθορά, την εκμετάλλευση ή τη σήψη, που έχει ποτίσει κάθε πτυχή της κοινωνίας.

 

Δεν πρόκειται για αισιοδοξία. Πρόκειται για ηλιθιότητα, μεταμφιεσμένη σε "σοφία". Για μια βολική ψευδαίσθηση ανθρώπων, τόσο αποσυνδεδεμένων από την πραγματικότητα, που αντιμετωπίζουν την κοινωνική κατάρρευση, σαν κακή διάθεση που διορθώνεται με "θετικές δηλώσεις", αυτοϋποβολές και βαθιές αναπνοές. Δεν θέλουν να δουν την αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι άβολη. Απαιτεί σύγκρουση, ανάληψη ευθύνης, σκέψη, πράξη. Κι αυτά κοστίζουν περισσότερο, από ό,τι ένα χαζοχαρούμενο απόφθεγμα, στα κοινωνικά δίκτυα ή σε ομάδες αδαών χαμένων........ θυμάτων προς οικονομική εκμετάλλευση.

 

Το χειρότερο όμως, είναι ότι αυτή η κουλτούρα της ψεύτικης ευφορίας, λειτουργεί σα ναρκωτικό. Αποκοιμίζει συνειδήσεις. Μετατρέπει τη συλλογική παρακμή, σε ατομικό “πρόβλημα στάσης ζωής”. Αν είσαι εξαντλημένος, σου λένε να “δεις τη θετική πλευρά”. Αν λυγίζεις, σου λένε ότι “εκπέμπεις χαμηλές δονήσεις”. Αν θυμώνεις με την αδικία, σε αντιμετωπίζουν σαν προβληματικό, αρνητικό ή “τοξικό” (άλλη μια πιασάρικη λέξη μέσα στις πολλές) που χρησιμοποιούνται, χωρίς περαιτέρω γνώση.

 

Έτσι όμως, δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αλλάζει ΠΟΤΕ τίποτα. Καμία κοινωνία δεν διορθώθηκε με λουλουδάκια, ψεύτικα χαμόγελα και πνευματικές σαχλαμάρες. Η πραγματική αλλαγή ξεκινά, όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να ωραιοποιούν τη σήψη και τη κοιτάξουν κατάματα. Όταν παραδεχτούν ότι η κοινωνία, νοσεί βαθιά. Ότι η δυστυχία δεν είναι προσωπική αποτυχία, αλλά αποτέλεσμα ενός κατάφωρα άδικου κόσμου, εξαντλητικού και σάπιου, μέχρι τον πυρήνα του.

 

Γιατί όσο κάποιοι συνεχίζουν να πουλάνε ήλιο, “ενέργεια” και συναισθηματικό τουρισμό, η δυσωδία της πραγματικότητας θα απλώνεται παντού. Και η κοινωνία, θα βυθίζεται όλο και περισσότερο, όχι μόνο στη φτώχεια και στη βία, αλλά και στην πιο επικίνδυνη μορφή παρακμής, την πλήρη άρνηση της αλήθειας.

 

Ας μας ενώνει ότι μας χώριζε

Νέα Φιλική Εταιρεία

Καναδάς: Χιλιάδες στους δρόμους κατά των αμβλώσεων και της ευθανασίας (σε μια εγκληματική χώρα ακόμα οι αληθινοί άνθρωποι προσπαθούν)

Χιλιάδες κάτοικοι της Οττάβας βγήκαν στους δρόμους για να απαιτήσουν νομοθετική προστασία της ανθρώπινης ζωής από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι τον φυσικό θάνατο. 

 

Στις 14 Μαΐου 2026 στην πρωτεύουσα του Καναδά πραγματοποιήθηκε η πανεθνική «Πορεία για τη Ζωή», η οποία συγκέντρωσε, σύμφωνα με εκτιμήσεις των διοργανωτών, χιλιάδες συμμετέχοντες διαφόρων ηλικιών, επαγγελμάτων και εθνοτικών ομάδων, αναφέρει το EWTN News. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με αφορμή την επέτειο της ψήφισης τον Μάιο του 1969 του νόμου που αποποινικοποίησε τις αμβλώσεις στη χώρα.

 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με θείες λειτουργίες στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων και στη βασιλική του Αγίου Πατρικίου. Τις λειτουργίες προέστησαν ο αρχιεπίσκοπος Marcel Damphus, ο παπικός νούντσιος Ivan Yurkovich και ο ουκρανός καθολικός επίσκοπος Brian Bayda με τη συλλειτουργία αρκετών δεκάδων ιερέων. Σύμφωνα με τη διοργανώτρια Debbie Duval, η πορεία παραδοσιακά πραγματοποιείται την Πέμπτη, όταν οι νομοθέτες συνεδριάζουν στη Βουλή των Κοινοτήτων, ώστε «να μας ακούσουν και να ξέρουν ότι είμαστε εδώ».

 

Ο διευθυντής έργου της Campaign Life Coalition Matthew Wojciechowski κάλεσε τα μέλη του κοινοβουλίου να εισαγάγουν νομική προστασία για όλους, συμπεριλαμβανομένων των ακόμη αγέννητων. «Είμαστε εδώ για να υπενθυμίσουμε στο κοινοβούλιο τέσσερις απλές λέξεις: "Ου φονεύσεις"», τόνισε ο ακτιβιστής.

 

Μία από τις πιο εντυπωσιακές ομιλήτριες του φόρουμ ήταν η Αμερικανίδα υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Rebecca Kiessling, η οποία συνελήφθη ως αποτέλεσμα βίας. Δήλωσε ότι επέζησε στη μήτρα μόνο χάρη στους νόμους που ίσχυαν τότε, και τόνισε: «Δεν άξιζα θανατική ποινή για το έγκλημα του ανθρώπου που βίασε τη μητέρα μου. Ο νόμος έχει σημασία».

 

Επίσης, πολυπληθής πορεία πραγματοποιήθηκε στη Victoria (Βρετανική Κολομβία), όπου τους συμμετέχοντες υποστήριξε ο αρχιεπίσκοπος Richard Smith. Σημείωσε ότι τέτοιες εκδηλώσεις αποτελούν μαρτυρία της ομορφιάς κάθε ζωής και αντίσταση στην καταστροφική δύναμη των αμβλώσεων και της διευρυνόμενης πρακτικής της ευθανασίας στον Καναδά.

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Βλέπω να τους φακελώνουν όλους αυτούς και να τους καταργούν όχι μόνο συντάξεις και μισθούς αλλά και να τους αρπάζουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς...

Ετσι πλέον αντιδρά το εγκληματικό, φασιστικό, νεοταξικό κυβερνητικό κατεστημένο του Καναδά όταν δεν γουστάρει αυτά που λες και σκέφτεσαι....

Το έκαναν με τους διαμαρτυρόμενους φορτηγατζήδες και θα το ξανακάνουν.... 

Πως ήταν ο Τύμβος Καστά στην Αμφίπολη

Για μια ακόμη φορά ο φωτορεαλισμός ξεπερνά την φαντασία και αποτυπώνει με τα μέχρι στιγμής στοιχεία την μεγαλοπρέπεια του μνημείου που υπήρχε στον Τύμβο Καστά στην Αμφίπολη. 

 

Στην κορυφή του υπήρχε το λιοντάρι που βρέθηκε αργότερα μέσα στο Στρυμόνα ποταμό και ανεγέρθη το μνημείο στην γνωστή θέση στην πρώην Εθνική Οδό Καβάλας – Θεσσαλονίκης στην σιδερένια γέφυρα. 

 

Το μνημείο είναι θαμμένο σε ένα κυκλικό χώρο περιφραγμένο από θασίτικο μάρμαρο και μέσα του είναι άγνωστο ακόμη ποιός ήταν θαμμένος.

 

Ποιος είναι θαμμένος;

 

Γι’ αυτό, λοιπόν, η συμβολή της Αμφίπολης ξεπερνά τον Τύμβο και αφορά μια τεράστιας συμβολικής αξίας περιοχή, με σημαντικά μνημεία, παράλληλες διαδρομές που θα διαμορφωθούν συνδέοντας τα ιστορικά μνημεία με τη φύση, με τον νέο μουσειακό χώρο.

 

Οι αρχαίοι μύθοι θέλουν, μάλιστα, την περιοχή που εκτείνεται από την Αμφίπολη και πέρα, φτάνοντας ως τους Φιλίππους, το μέρος που λάτρεψαν οι θεοί και διεκδίκησαν διάφοροι κατακτητές και ηγετικές μορφές της Ιστορίας.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο μύθος θέλει τον Δία να μετατρέπεται σε χρυσή βροχή και να γονιμοποιεί τη Δανάη γεμίζοντας τους πρόποδες του Παγγαίου με χρυσό – ιδού ένας λόγος που οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες έδωσαν περίοπτες μάχες διεκδικώντας τον φυσικό πλούτο της Αμφίπολης.

 

Από αυτά τα πολύτιμα και άκρως διεκδικούμενα ορυχεία έκοψε αργότερα νομίσματα ο Φίλιππος, που θα έκαναν στη συνέχεια τον διάδοχο του Αλέξανδρου πανίσχυρο μέχρι τις άκρες της οικουμένης.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αθηναίοι θα κατακτήσουν την Αμφίπολη το 432 π.Χ., δηλαδή την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας τους, γνωρίζοντας ότι η περιοχή είναι πηγή ατελείωτου πλούτου: από τα ξύλα με τα οποία προμηθεύονταν πολύτιμη πρώτη ύλη για να φτιάξουν τα πλοία τους μέχρι τα ορυχεία με τον χρυσό και το ασήμι και τις απέραντες, εύφορες πεδιάδες.

 

Με λίγα λόγια, η Αμφίπολη δεν ήταν μόνο μια ιερή περιοχή, αλλά και το μέρος που κάθε ηγέτης ήθελε για τον εαυτό του – εξ ου και τα άπειρα σενάρια που υπήρξαν για το ποιος είναι τελικά θαμμένος στον περίφημο Τύμβο Καστά.

 

Ολα δείχνουν ότι πρόκειται για κάποιον περίοπτο άρχοντα, για κάποιον αξιωματούχο ή εταίρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

 

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για κάποιο περίοπτο πρόσωπο, κάτι που μαρτυρούν οι μαρμάρινες Σφίγγες που φυλάνε την είσοδο και στέκουν περήφανες στην πύλη που μας οδηγεί στο εσωτερικό, το οποίο χωρίζεται σε τρία μέρη, κάτι διόλου σύνηθες για τέτοιο μνημείο.

 

Πανέμορφα είναι τα ψηφιδωτά με κομμάτια μάρμαρο και κόκκινο κονίαμα που κοσμούν το εσωτερικό, ένα χαρακτηριστικό που συναντάμε στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας, αλλά και το ταβάνι, το πάτωμα και η επένδυση με μάρμαρο Θάσου.

 

Πολύ συζήτηση έχει γίνει για το περίφημο ψηφιδωτό με την Αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα με ψυχοπομπό τον Ερμή που δεσπόζει στον χώρο.

 

Πρόκειται για άλλη μια σαφή ένδειξη της μεγαλοπρέπειας του τάφου, καθώς αντίστοιχό του έχουμε στον Τάφο της Περσεφόνης, στα ανάκτορα των Αιγών.

 

πηγή: paggaiorama.gr 

το είδαμε ΕΔΩ 

Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Πράξεις 16,28]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 31-5-1981]

(Β49)

Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, ήδη ευρίσκεται εις την πρώτην ευρωπαϊκήν πόλιν, εις πόλιν επί ευρωπαϊκού εδάφους· εις τους Φιλίππους. Εκεί συνέβη ένα περιστατικόν. Ενώ επήγαιναν εις τον τόπον της προσευχής, έξω από την πόλιν, μια μαντευομένη υπηρέτρια, δούλη, έβγαινε από το σπίτι της και εφώναζε και έλεγε ότι «αυτοί είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι καταγγέλλουν σε σας», έλεγε εις τους συμπατριώτες της, «οδόν σωτηρίας». Αυτό συνέβαινε πολλές μέρες και «διαπονηθείς» ο Παύλος εκουράστηκε, ηγανάκτησε, εστράφη εις τα οπίσω και διατάσσει το πνεύμα το ακάθαρτον να εξέλθει από τον άνθρωπον αυτόν, την κοπέλα αυτή, η οποία είχε πνεύμα πύθωνος και απηλλάγη η κοπέλα από την ώρα εκείνη, αλλά να λάβετε υπόψη σας ότι η κοπέλα αυτή παρείχε πολλήν εργασίαν, χρήματα αρκετά εις τα αφεντικά της, διότι ως μαντευομένη προσέτρεχε όχι μόνον όλη η πόλις, αλλά και ίσως και από τους γύρω τόπους και αντιλαμβάνεσθε, εχρηματίζοντο. Όταν είδαν ότι η ελπίς η οικονομική εξέλιπεν, εξεμάνισαν, εστράφησαν εναντίον των Αποστόλων, άρχισαν να κραυγάζουν μέσα εις την πόλιν, να ξεσηκώσουν τον όχλον. Έτρεξαν οι άρχοντες να δουν τι συμβαίνει. Εκεί ελιντσάρισαν τον Απόστολο Παύλο και τον Απόστολο Σίλα και τελικά, αφού τους καταξέσχισαν τα ρούχα, τους έδειραν ανηλεώς, τους έριξαν μέσα στη φυλακήν.

Ένα περιστατικό αναπάντεχο. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, βλέπετε τι κάνει ο διάβολος. Ωστόσο, στη φυλακή που τους έριξαν, επήρε ειδική εντολή ο αρχιδεσμοφύλαξ να τους θέσει εις την εσωτάτην φυλακήν. Και τους ησφάλισε εις το «ξύλον». Δηλαδή έβαλε τα πόδια τους μέσα σε ένα ξύλο. Ως εξής ήταν το ξύλο αυτό. Ας πούμε, ένας κορμός δέντρου, όπως είναι στρογγυλός, ήταν κομμένος σε μία χοντρή φέτα, κατόπιν ήταν κομμένος ο κορμός καθέτως, έγινε δύο ημικύκλια, άνοιγαν μία τρύπα στη μέση, ίσα να χωράει το καλάμι του ποδιού, έβαζαν το πόδι εκεί και ξανάκλειναν τα ξύλα αυτά εις τρόπον ώστε, βάζοντας δύο τέτοια στα πόδια του φυλακισμένου, να μην μπορεί να περπατήσει ή να περπατήσει μετά μεγάλης δυσκολίας. Εν τω μεταξύ δε ο άνθρωπος έχοντας στα πόδια του τα ξύλα αυτά, ησθάνετο πολύ άσχημα. Πάρα πολύ άσχημα. Ήταν ταυτοχρόνως όχι μία ασφάλεια, αλλά και πολύ βασανιστικό για τον κρατούμενο. Έτσι ησφάλισαν τους δύο αποστόλους, τον Παύλον και τον Σίλαν.

Κάπου τα μεσάνυχτα, που ησύχαζε η πόλις, ακούστηκαν ψαλμωδίες. Σηκώθηκε ο Παύλος και ο Σίλας, ξέχασαν τους πόνους τους, ξέχασαν την φυλακή των, ξέχασαν όλα. Αλήθεια, όταν η ψυχή είναι δεμένη με τον Θεό, δεν βλέπει τι μπορεί να συμβαίνει επάνω στη γη. Και άρχισαν να υμνούν τον Θεόν. Λέγει ο απόστολος Παύλος σε μια του επιστολή: «Εάν κανείς λυπάται, ας προσεύχεται· αν χαίρεται: Εὐθυμεῖ τις; Ψαλλέτω (:Ας ψάλλει)». Αλλά εδώ τώρα τι ακριβώς συνέβαινε με τους δύο αποστόλους, οι οποίοι έψαλλον; Ελυπώντο; Ή έχαιρον; Προφανώς έχαιρον. Διότι αλλιώτικα μόνο θα προσηύχοντο, αλλά δεν θα έψαλλαν. Όλοι δε οι κρατούμενοι εξύπνησαν από την ωραιοτάτην και γλυκυτάτην ψαλμωδία των Αποστόλων και «ἠκροῶντο», ήκουον όλοι.

Εκεί ξαφνικά έγινε ένας σεισμός, πολύ ισχυρός σεισμός, που συνετάραξε πραγματικά την φυλακήν. Σεισμός, όμως, που ήταν μόνον τοπικός, μόνον εις την φυλακήν. Και τότε, όπως εκινήθη ολόκληρος η φυλακή, άνοιξαν οι πόρτες και ελύθησαν και τα δεσμά, πέσαν τα ξύλα από πάνω από τους φυλακισμένους, όλα ελύθησαν. Αν ήταν ένας σεισμός συνήθης, δεν θα έπεφταν τα ξύλα από τα πόδια που ήσαν εκεί δεμένα. Όλα ελύθησαν. Τότε ο αρχιδεσμοφύλαξ, όταν αντελήφθη ότι η φυλακή ήνοιξε, τόσο πολύ ετρόμαξε ότι την άλλη μέρα θα έδινε λόγο εις τους άρχοντας της πόλεως ότι έφυγαν οι κρατούμενοι, ώστε την ώρα εκείνη τράβηξε ένα μαχαίρι να αυτοκτονήσει. Ήταν δε αξιέπαινος πράξις τότε η αυτοκτονία εις τους Ρωμαίους… Και μάλιστα και σοφοί και στρατιωτικοί, πολλάκις, μεγάλοι άνδρες, ηυτοκτόνουν και εθεωρείτο πράξις ηρωική! Έτσι ο αρχιδεσμοφύλαξ τράβηξε μαχαίρι να αυτοκτονήσει.

Τον είδε ο Παύλος. Τον είδε. Διότι αυτός ήταν απέξω. Ο Παύλος ήταν μέσα. Είτε υπό το φως της σελήνης, των αστέρων κ.λπ., αντελήφθη, λοιπόν, την πράξη που πήγαινε να κάνει ο αρχιδεσμοφύλαξ και του βάζει μια φωνή. Και του λέγει: «Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε». «Μην κάνεις κακό στον εαυτόν σου. Είμαστε όλοι εδώ».

Αυτή η θέσις του Αποστόλου, «μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν», «μην κάνεις τίποτε το κακό στον εαυτό σου», βεβαίως αναφέρεται, αγαπητοί μου, σε μία συγκεκριμένη περίπτωση. Αυτή που μπροστά του είχε ο Απόστολος. Την περίπτωση της αυτοκτονίας. Και σπεύδει να εμποδίσει τον άνθρωπον αυτόν να αυτοκτονήσει. Αλλ’ όμως, δεν ξέρω εάν αντιλαμβάνεσθε αυτήν την θέσιν του Παύλου, ότι συμπεριλαμβάνει ολόκληρον τον απαγορευτικόν νόμον του Θεού. Παν ό,τι ο Θεός απαγορεύει, παν ό,τι ο Θεός δεν θέλει, εις ολόκληρον τον λόγο Του, εις τον Δεκάλογον και εις την Παλαιάν Διαθήκην και εις την Καινήν Διαθήκην, παν ό,τι απαγορεύει ο Θεός, κατά αρνητικόν τρόπον, συμπεριλαμβάνεται εις αυτόν τον λόγον του Αποστόλου Παύλου: «Μην κάνεις τίποτε κακό εις τον εαυτό σου».

Πράγματι, αγαπητοί μου, μπορούμε να κάνομε κακό εις τον εαυτόν μας; Βεβαίως μπορούμε να κάνομε κακό εις τον εαυτόν μας. Μπορούν άλλοι να μας κάνουν κακό; Όχι. Καθόλου, τίποτε; Όχι! Απολύτως τίποτε; Όχι! Ω, να το ξέραμε αυτό! Ότι κανείς δεν δύναται να μας βλάψει, κανείς! Ούτε οι δαίμονες, λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ούτε ο κόσμος. Κανείς! Μόνον εμείς μπορούμε να βλάψομε τον εαυτόν μας. Ο καθένας μόνος του. Επαναλαμβάνω. Ούτε οι δαίμονες. Ούτε οι άνθρωποι. «Και αν με αδικήσουν; Κι αν οι άνθρωποι μού αφαιρέσουν την περιουσία μου; Αν οι άνθρωποι μού φονεύσουν προσφιλή μου πρόσωπα; Αν οι άνθρωποι με κακοποιήσουν, με δείρουν, με φονεύσουν ακόμη; Δεν με αδικούν;». Όχι! Ακούσατε τον λόγον του Κυρίου: Ματθαίος 10,26: «Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ». «Μη φοβηθείτε», λέγει, «μη φοβηθείτε εκείνους οι οποίοι σκοτώνουν το σώμα. Την ψυχήν δεν μπορούν».

Ίσως θα διαμαρτυρηθούμε και θα πούμε: «Μα, Κύριε, ο άνθρωπος είναι και το σώμα και η ψυχή. Είναι ολόκληρη αυτή η ύπαρξις. Πώς, λοιπόν, μπορώ να πω ότι δεν με αδικεί, όταν φθάσει ο άλλος εις το τελευταίο σκαλοπάτι, να με φονεύσει; Δεν με αδικεί;». «Όχι!», λέγει ο Κύριος. «Μη φοβηθείτε. Γιατί; Μία τρίχα», λέγει, «από το κεφάλι σας δεν θα χαθεί!». «Κύριε, ποια τρίχα δεν θα χαθεί από το κεφάλι μου, που με ξεμαλλιάζουν οι άνθρωποι, με κακοποιούν, με κατακρεουργούν, ποια τρίχα δεν θα χαθεί από το κεφάλι μου;». «Μία τρίχα από το κεφάλι σας δεν θα χαθεί. Μη φοβείσθε. Θα τα πάρετε όλα στην ανάσταση των νεκρών. Και την τελευταία τρίχα της κεφαλής σας! Θα την πάρετε στην ανάσταση των νεκρών! Μη φοβείσθε λοιπόν. Να σας πω τι να φοβηθείτε. Εκείνον που μπορεί να σας βάλει στην γέεννα του πυρός». Είναι ο Θεός.

Αλλά ο Θεός πότε βάζει τους ανθρώπους εις την γέενναν του πυρός; Όταν ο άνθρωπος αμαρτήσει. Και πότε αμαρτάνει; Όταν θέλει αυτός να αμαρτήσει. Και όχι όταν λέμε με τόση ευκολία: «ο διάβολος με έβαλε». Εάν εσύ δεν ήθελες, αδελφέ μου, ο διάβολος τίποτα δεν μπορεί να κάνει. Δεν δύναται να παραβιάσει την ελευθερία σου. Δεν δύναται. Απλώς δημιουργεί τον πειρασμόν. Αν εις τον πειρασμόν, την δοκιμασία πεις το «όχι», τότε δεν αμαρτάνεις. Και δύνασαι, αδελφέ μου, να πεις το «όχι» στην αμαρτία, διότι αν ο άνθρωπος δεν ηδύνατο να πει το «όχι» στην αμαρτία, τότε θα ήταν ανεφάρμοστο το Ευαγγέλιον. Το Ευαγγέλιο θα ήταν μία ουτοπία. Αλλά για να είναι εφαρμόσιμο σημαίνει ότι ούτε ο διάβολος μπορεί να μας κάνει να αμαρτήσομε. Ούτε ο κόσμος. Όταν λέμε ότι βγαίνομε έξω και υπάρχουν πολλοί πειρασμοί… Ναι. Ουδείς το αρνείται. Όταν λέμε ότι τα πάντα προκαλούν… Ναι. Ουδείς το αρνείται. Αλλά και κανείς δεν δύναται να αρνηθεί ότι δύνασαι, αδελφέ μου, να σταθείς σε οποιαδήποτε εποχή σοδομική και γομορική εποχή, να σταθείς όρθιος. Γιατί; Αν το θέλεις. Μόνον, λοιπόν, εμείς αν βλάψομε τον εαυτόν μας, τότε, αγαπητοί μου, βλαπτόμεθα πραγματικά, γιατί τότε χάνομε την αιώνιον ζωήν.

Ώστε η αμαρτία βλάπτει. Βλάπτει η αμαρτία. Λέγει στο «Δευτερονόμιον» ο Θεός: «Πρόσεχε σεαυτῷ καὶ φύλαξον τὴν ψυχήν σου σφόδρα (: Πρόσεχε τον εαυτό σου. Και φύλαξε την ψυχή σου πάρα πολύ)». Δεν λέγει: «Πρόσεχε τον κόσμο». Δεν λέγει: «Πρόσεχε τον διάβολο». Αλλά: «Πρόσεχε τον εαυτό σου». Όταν ο Κύριος προσηύχετο δια τους μαθητάς Του, έλεγε: «Πατέρα, δεν Σε παρακαλώ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ’ ἵνα φυλάξῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ». Τι θα πει «να τους φυλάξεις»; «Να τους δώσεις την δύναμιν, την χάρη Σου, να νικούν τον πονηρόν». Βλέπετε; Δεν αίρεται ο πονηρός από τον κόσμον.

Πάλι η Γραφή λέγει: «Πάσῃ φυλακῇ τήρει σὴν καρδίαν». Είναι παρόμοιο, από πλευράς πνεύματος, με το προηγούμενο του «Δευτερονομίου». «Με κάθε τρόπο φύλαγε την καρδίαν σου». Και λέγουν οι νηπτικοί Πατέρες: «Δεν λέγει: ‘’Πάσῃ φυλακῇ τήρει σοὺς ὀφθαλμούς’’, αλλά ‘’σήν καρδίαν’’». Γιατί; Διότι, αγαπητοί μου, δεν μπορούμε με κάθε τρόπο να φυλάξομε τα μάτια μας. Όσο μπορούμε θα τα φυλάξομε. Εκεί πράγματι δεν μπορούμε απολύτως. Γιατί; Γιατί, όταν περπατάμε στον δρόμο και ξαφνικά είναι μπροστά μας κάτι το ανεπιθύμητον, πώς θα φυλάξομε τα μάτια μας; Πρέπει να περπατούμε με ένα τυφλοπάνι. Πρέπει να βάλομε βουλοκέρι στα αυτιά να μην ακούμε τίποτε. Ώστε δια των αισθήσεων να μη φθάνει τίποτα εις την ψυχήν. Αυτό είναι αδύνατον. Γι’ αυτό δεν λέγει η Γραφή, όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες: «Με κάθε τρόπο θα φυλάς τα μάτια σου ή τις αισθήσεις σου», αλλά «θα φυλάς με κάθε τρόπο την καρδιά σου». Γιατί; Γι’ αυτήν είμαστε υπεύθυνοι. Όχι δια τας αισθήσεις μας πάντοτε. Αλλά δι’ αυτήν είμεθα υπεύθυνοι. Ώστε, όπως λέγει πάλι το «Δευτερονόμιον», «για να μη γεννηθεί», λέγει, «πρόσεχε σεαυτῷ καὶ φύλαξον τὴν ψυχήν σου σφόδρα, για να μη γεννηθεί μέσα στην ψυχή σου, στην καρδιά σου ρήμα κρυπτόν και πονηρόν». Εκείνο που δεν βλέπουν οι άνθρωποι. Κι εκείνο το οποίο στέκεται δολιοφθορεύς και θα σε προδώσει. Και θα σε ρίξει κάτω. «Πρόσεχε λοιπόν», λέγει ο Θεός. Πρόσεχε.

Αλλά θα ήταν δυνατόν ποτέ να έδινε ο Θεός την εντολήν «Πρόσεχε», εάν δεν είχε ο άνθρωπος την δυνατότητα να προσέξει; Άρα, αγαπητοί μου, ας μη χαριζόμεθα εις τους εαυτούς μας. Μπορούμε να προσέξουμε. Όταν ακούμε το επιχείρημα πολλές φορές από τους άλλους ή εμείς το λέμε ότι… «δεν μπορώ, τι να κάνω;», όχι, αδελφέ μου, μπορούμε να προσέξομε τον εαυτό μας. Και συνεπώς μπορούμε να σωθούμε. Σε κάθε εποχή. Προσέξατε, σε κάθε εποχή μπορούμε να σωθούμε.

Αλλά υπάρχει, όμως, και μία ακόμη πολύ ωραία σκηνή στη συνέχεια της διηγήσεως. Γι'αυτό ας δούμε και μια ακόμα σκηνή, είναι πολύ χαριτωμένη. Όταν ο αρχιφύλαξ, ο αρχιδεσμοφύλαξ είδε ότι εσώθη, ότι οι κρατούμενοι πράγματι δεν έφυγαν, ο Παύλος και ο Σίλας δεν εδραπέτευσαν, όχι μόνον αυτό, αλλά έσπευσαν να πουν ότι «μη φοβάσαι· όλοι είμαστε εδώ, μην κάνεις το κακό αυτό στον εαυτόν σου», εκείνος τότε συνεδύασε πολλά πράγματα. Ίσως και ο ίδιος να έδειξε μια βαναυσότητα. Διότι βεβαίως ως αρχιδεσμοφύλαξ, έπρεπε ως υπεύθυνος να ασφαλίσει τους κρατουμένους του, δεν θα συμπεριεφέρετο φυσικά με το «σεις» και με το «σας», ούτε «με το γάντι», όταν τους θα τους έβαζε το ξύλο εις το πόδι, φυσικά δεν θα τους έλεγε «Με συγχωρείτε, θα σας βάλω…», όπως ακριβώς ο τσαγκάρης δοκιμάζει παπούτσια σε έναν πελάτη.

Όταν είδε, όμως, ότι αυτοί οι άνθρωποι ήσαν ασυνήθιστοι, ήσαν σπουδαίοι άνθρωποι, ότι η συμπεριφορά τους είναι άψογη, αντελήφθη ότι είναι άνθρωποι του Θεού. Κι έπεσε στα γόνατα και λέγει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Κύριοι, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Τι ωραίο πράγμα! Αν, ξέρετε, κάθε αμαρτωλός και αποστάτης από τον Θεό, από μας, κάποτε του συνέβαινε ένα περιστατικό στη ζωή του και γύριζε με καθαρή καρδιά, αγνή, παρθενικήν καρδίαν προς τον Θεόν κι έλεγε: «Κύριε, τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;», όπως το είπε και ο ευνούχος, ο Αιθίοψ, «Κύριε, τι να κάνω για να σωθώ;» είπε στον Φίλιππον τον διάκονον, «Τι να κάνω για να σωθώ;»· όπως είπαν τότε οι πρώτοι ακροαταί του κηρύγματος του Πέτρου του Αποστόλου την ημέρα της Πεντηκοστής: «Τι να κάνομε για να σωθούμε;». Αλλά βλέπετε ότι τραβάμε πολλά, υφιστάμεθα πολλά, μυαλό δεν βάζουμε και δεν λέμε εις τον Θεόν «τι πρέπει να κάνομε για να σωθούμε». Έρχονται σεισμοί, έρχονται καταποντισμοί, έρχονται απειλές πολέμου, έρχονται πανούκλες και καρκίνοι, έρχονται και έρχονται και οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Τι κρίμα για μας τους ανθρώπους!

Αλλά ωστόσο, ο θαυμάσιος αυτός άνθρωπος, θαυμάσιος πραγματικά, έθεσε αυτό το ερώτημα εις τους Αποστόλους, οι οποίοι του είπαν πολύ απλά: «Πίστεψε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού και θα σωθείς. Κι εσύ και το σπίτι σου». Προσέξτε μια λεπτομέρεια: «Κι εσύ και το σπίτι σου». Εάν η κεφαλή του σπιτιού φροντίζει για τη σωτηρία, τότε το σπίτι ολόκληρο είναι σωσμένο. Γιατί πραγματικά ο άνδρας είναι η κεφαλή του σπιτιού. Τώρα ξέρετε, γεννιώνται παιδιά με δυο κεφάλια. Το ξέρετε; Γεννιώνται παιδιά με δυο κεφάλια. Το ξέρετε; Το έχετε πάρει είδηση; «Δηλαδή τέρατα», θα μου πείτε. Ε, βέβαια. Όταν μες στο σπίτι σήμερα υπάρχουνε δυο κεφάλια, του ανδρός και της γυναικός… Όταν η γυναίκα θέλει να έχει το δικό της επώνυμο, τον δικό της μισθό, το δικό της κουμάντο και να κινείται «κατὰ τὸ δοκοῦν», δεν έχομε δύο κεφάλια; Δηλαδή έχομε τερατώδη μορφή της οικογενείας. Όπως θα εγεννώντο παιδιά –εκεί θα μας έκανε εντύπωση και θα τρέχαμε να ερευνήσομε το φαινόμενο- γιατί θα εγεννώντο παιδιά με δύο κεφάλια! Τερατώδη όντα. Κι όμως εμείς ήδη δημιουργούμε τερατώδεις καταστάσεις. Όπως είναι η σημερινή αμβλωτική πραγματικά, εξαμβλωτική οικογένεια. Αν μπορούμε να μιλάμε πια για την οικογένεια από δω και μπρος…

Όμως, ο Απόστολος λέγει: «Να πιστέψεις εις τον Κύριον Ιησούν και εσύ και ο οίκος σου». Και πράγματι μετά από αυτό, επίστευσε, το απεδέχθη πλήρως, επήρε τους Αποστόλους στο σπίτι του, οι οποίοι «ἐλάλησαν αὐτῷ –και εις τους οικείους του- τὸν λόγον τοῦ Κυρίου». Δηλαδή έγινε μία κατήχηση. Και εν συνεχεία εβαπτίσθη ο αρχιδεσμοφύλαξ και όλο το σπίτι του. Τρία πράγματα δηλαδή συνέβησαν. Επίστεψε, εκατηχήθη, το σπίτι ολόκληρο, και εβαπτίσθη. Τρία πράγματα. Να, αγαπητοί μου, μα πάρα πολύ ωραία εικόνα οικογενειακής ευσεβείας. Όλο το σπίτι. Πίστεψε, κατηχήθηκε, βαπτίστηκε.

Μήπως έχομε κι εμείς ανάλογες εικόνες στη ζωή μας; «Βεβαίως», θα λέγαμε. «Όλοι πιστέψαμε μες στο σπίτι μας, όλοι βαπτιστήκαμε. Μέσα σε ένα σπίτι είμεθα όλοι βαπτισμένοι. Και όλοι έχομε ακούσει τον λόγον του Θεού. Συνεπώς; Συνεπώς έχομε σωθεί». Το πιστεύομε, έτσι; Αγαπητοί μου, βεβαίως βαπτιστήκαμε, βεβαίως! Αλλά μην ξεχνάμε ότι το θέμα του βαπτίσματος δεν είναι το τέλος της σωτηρίας μας. Αλλά είναι η αρχή της σωτηρίας μας. Όπως το βάπτισμα είναι η πύλη της Βασιλείας του Θεού, η πύλη της Εκκλησίας. Δια της οποίας πύλης εισερχόμεθα εις την Εκκλησίαν, εις την Βασιλείαν του Θεού, έτσι, θα λέγαμε, είναι η αφετηρία, είναι η πύλη. Αλλά «πύλη» δεν θα πει παρά… «τώρα μπαίνω, τώρα αρχίζω».

Πολλές φορές νομίζομε ότι η ζωή μας σφραγιζομένη με το βάπτισμα, ετελείωσε. Όχι, αγαπητοί μου! Αντιθέτως, πρέπει να προσθέτομε πίστιν διαρκώς μετά το βάπτισμα. Κατά μείζονα λόγο που έχομε και τον νηπιοβαπτισμόν. Αλλά και θα πρέπει ακόμη, αν θέλετε, και η κατήχησις διαρκώς να αυξάνει. Να ακούμε διαρκώς τον λόγον του Θεού. Έτσι όταν έχομε μια διαρκή κατήχηση στο σπίτι μας… -τι ωραίο πράγμα να διαβάζουν όλοι την Αγία Γραφή! Ακόμη στο τραπέζι ή σε κάποια ξεχωριστή ώρα ή αν δεν έχομε την ξεχωριστή αυτή ώρα… την ώρα του γεύματος ή του δείπνου, όλοι μαζί, πριν σηκωθούμε από το τραπέζι μας, να διαβάσουμε κάτι από την Αγία Γραφή. Και από τον λόγο του Θεού γενικά. Να διαβάσομε κάτι. Ο νοικοκύρης του σπιτιού, η κεφαλή του σπιτιού ή η μητέρα ή όποιος άλλος δύναται ή ένα παιδί ίσως, αν πηγαίνει σχολείο και λοιπά, να πουν δυο λόγια πάνω σ’ αυτό που διαβάστηκε. Αυτή η κατήχησις πρέπει να γίνεται κάθε μέρα.

Όπου και στον ναό ακόμη θα πηγαίνουμε. Και θα ακούμε και κήρυγμα. Δεν μπορούμε να πούμε: «Τα μάθαμε». Δεν μπορούμε να πούμε: «Κατηχηθήκαμε». Η Θεολογία δεν τελειώνει ποτέ. Πρέπει διαρκώς να κατηχούμεθα. Σ’ αυτήν την κατήχηση την διαρκή, θα έχομε αύξηση πίστεως, διαρκή αύξηση πίστεως. Και τότε, τότε θα έχομε ανανέωση του βαπτίσματος. Αυτό που σήμερα έχομε ανάγκη σαν οικογένειες, να ανανεούμεθα διαρκώς όλοι εις το βάπτισμα. Και όταν έτσι αυτά συμβαίνουν, τότε, όπως μας λέγει εδώ το ιερόν κείμενον, τότε «ἠγαλλιάσατο –όχι ο δεσμοφύλαξ- πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». «Χάρηκε με όλο του το σπίτι, πανοικί, μ’ όλο του το σπίτι».

Και τότε, αγαπητοί μου, έρχεται η βαθιά και αναφαίρετη ειρήνη μέσα στο σπίτι, η βαθιά του Χριστού χαρά. Τότε μπορούμε να μιλάμε για ευτυχία, για οικογενειακή ευτυχία. Όταν θα έχει εγκαθιδρυθεί ο Χριστός μέσα στο σπίτι μας. Όταν το κέντρον του σπιτιού μας είναι ο Χριστός, η σωτηρία, το άγιον ποτήριον και το άγιο δισκάριον, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Όταν αυτά έχουν αρχίσει, όχι όταν θα έχουμε παντρευτεί και να ‘χουν περάσει μερικά χρόνια και που ίσως θα πούμε: «Ε, ας χαρούμε μερικά πράγματα και μετά βλέπομε παρακάτω». Τι να χαρούμε, αδερφοί μου; Την αμαρτία; Η αμαρτία δίνει χαρά;

Πρέπει πολύ πριν ξεκινήσουμε να βάλουμε τα θεμέλια του γάμου, θα πρέπει να έχουμε καταρτιστεί. Ξέρετε ότι ο ναός του Σολομώντος πώς κτίστηκε; Δεν ακούστηκε καλέμι και σφυρί στον τόπο της οικοδομής. Ούτε ένας κρότος δεν ακούστηκε, ούτε ένας θόρυβος. Ελατομούντο οι πέτρες μακράν, στο λατομείον. Μετεφέροντο και ετοποθετούντο μόνον. Τούτο κατ’ εντολήν του Θεού. Που σημαίνει: Θέλεις να θεμελιώσεις το σπίτι σου, την οικογένειά σου; Πρέπει κάπου μακριά να έχεις λατομήσει τις πέτρες της υπάρξεώς σου. Δηλαδή; Στα πρώτα σου χρόνια. Όταν είσαι νέος άνθρωπος, θα φτιάξεις τους λίθους τους θεμελίους του μελλοντικού σου γάμου, του οικοδομήματος του μελλοντικού σου γάμου. Και τότε, ω τότε, τότε πραγματικά αυτό το θεμέλιο που λέγεται «οικογένεια» ορθώνεται σε ναό! Πράγματι, σε ζωντανή Εκκλησία του Θεού.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_102.mp3

ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Πράξεις 16,16-34]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-5-1991]
(Β245) β΄έκδοσις

Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», βλέπομε τον απόστολο Παύλο εις τους Φιλίππους. Έφθασε σ’ αυτήν την πόλιν κατόπιν θείου οράματος, που ο ίδιος το εξήγησε και είπε: «Προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτούς». Είχε δει άντρα Μακεδόνα, που του έλεγε «Παῦλε, διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν». Και ο Παύλος το ερμηνεύει ότι ο Κύριος τούς προσκαλεί εις την Μακεδονίαν. Ήταν η πρώτη φορά που Χριστιανός απόστολος πατούσε το πόδι του σε ευρωπαϊκόν έδαφος.

Οι περιπέτειες, όμως, που συνέβησαν στην πόλη των Φιλίππων, που ήταν πόλις colonia, δηλαδή έδρα ρωμαϊκής αρχής, θα ‘λεγε κάποιος ότι δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ ο Θεός να ήθελε ο Παύλος να φτάσει έως εκεί. Διότι υπήρξαν περιπέτειες εκεί σ΄ αυτήν την πόλη. Κι όμως, ακριβώς γι’ αυτές τις περιπέτειες ο Κύριος εκάλεσεν τον Παύλον εις τους Φιλίππους.

Είναι γνωστή η ιστορία της μαντευομένης, αλλά επειδή λίγο αργήσατε, δεν ακούσατε την αποστολική περικοπή, με μόνο δύο λόγια σας λέγω ότι όταν ο Παύλος έφτασε εις τους Φιλίππους και εκεί βρήκε μία ομάδα προσηλύτων γυναικών και που έκαναν την προσευχή τους έξω από την πόλη σε ένα μικρό χείμαρρο, εκεί, ποταμάκι και ο Παύλος τις συνήντησε και κάθε μέρα πήγαινε εκεί και τους εδίδασκε. Κάποια μέρα περνώντας από ένα δρόμο, από ένα σπίτι πετάχτηκε μία δούλη, υπηρέτρια, και εφώναζε και έλεγε ότι «Αυτοί είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι καταγγέλλουν σε σας οδόν σωτηρίας». Ο Παύλος εκούνησε το κεφάλι του και δεν είπε τίποτα. Την επομένη το ίδιο, την μεθεπομένη το ίδιο. Λέγει εκεί ο ιερός Λουκάς «διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος», δηλαδή ηγανάκτησε για το φαινόμενον στέκεται και λέγει στον δαίμονα που ήταν εις την ψυχήν, στην καρδιά αυτής της κοπέλας, η οποία, επαναλαμβάνω, ήτανε μαντευομένη, «μέντιουμ» θα το λέγαμε σήμερα, κάπως έτσι, και λέγει: «Φύγε –σε ποιον, «φύγε»; Εις τον διάβολον- φύγε και άλλη φορά να μην ξανάρθεις να κατοικήσεις μέσα στην ψυχή αυτής της κοπέλας». Η κοπέλα αυτή αυτομάτως έχασε την μαντική της ικανότητα. Το είδαν αυτό τα αφεντικά της, οι οποίοι την εξεμεταλλεύοντο. Γιατί όλοι πήγαιναν να πάρουν τη μαντεία τους και βέβαια επί χρήμασι.

Και τότε αγανακτισμένα τα αφεντικά ‘πιάσαν τον Παύλο και άρχισαν να τον κτυπούν, αφού τον κατήγγειλαν στις αρχές και έγινε μες στον δρόμο μία απίθανη σκηνή. Μόλις πρόλαβαν εκεί οι Ρωμαίοι άρχοντες να σώσουν τον Παύλον, αφού βεβαίως και εκείνοι έβαλαν το χέρι τους χτυπώντας τον, μαζί δε έτυχε και ο Σίλας. Ο Λουκάς δεν φαίνεται να έχει μπει σε αυτήν την περιπέτεια, ποιος ξέρει, προεπορεύετο, δεν πήγε εκείνη την ημέρα εκεί εις τον κοινόν τόπον προσευχής - δεν γνωρίζουμε- το θέμα είναι ότι τους έβαλαν στη φυλακή, αφού, βέβαια, τους έδωσαν πολύ πολύ ξύλο.

Στη φυλακή όταν τους έβαλαν, όπως παρήγγειλαν οι άρχοντες – λέγω «οι άρχοντες» διότι δεν ήταν πρωτοφανές το φαινόμενον να είναι περισσότεροι του ενός· δηλαδή διοικηταί περισσότεροι του ενός. Γι'αυτό λέμε: «οι άρχοντες»- παρήγγειλαν εις τον δεσμοφύλακα να τον βάλουν τον Παύλον εις την εσωτάτην φυλακήν. Μέσα μέσα. Σε μπουντρούμι. Και να τους ασφαλίσουν και των δύο, και του Σίλα και του Παύλου τα πόδια εις το «ξύλον». Τι ήταν αυτό το «ξύλον»; Ήταν ένα πελώριο, στρογγυλό ξύλο κομμένο, δηλαδή ήταν μία χονδρή, πολύ χονδρή φέτα, στρογγυλό, ήταν κομμένο, στην μέση έκαναν μία εγκοπή, ώστε να χωράει το καλάμι ενός ποδιού. Περνούσαν εκεί το πόδι και το ‘κλειναν κατόπιν το ξύλο, το βίδωναν, το κάρφωναν, και το πόδι έπρεπε να κουβαλάει αυτό το ξύλο. Ένα τέτοιο στο ένα πόδι, ένα τέτοιο στο άλλο πόδι. Δεν μπορούσε κανείς να μετακινηθεί, ήταν βαριά τα ξύλα αυτά. Ώστε να υπάρξει μία ασφάλεια για έναν κρατούμενον που μπορούσαν να έχουν εις την φυλακήν. Αυτό και στον Σίλα έγινε.

Αλλά, κάτι εκπληκτικόν. Κάπου τα μεσάνυχτα, Παύλος και Σίλας, μας σημειώνει ο Λουκάς, προσευχόμενοι ύμνουν τον Θεόν. «Ἐπηκροῶντο δὲ αὐτῶν οἱ δέσμιοι». Οι άλλοι κρατούμενοι άκουγαν την ψαλμωδία. Θα ‘λεγαν: «Τι περίεργοι άνθρωποι… Τόσο ξύλο έφαγαν, σε μπουντρούμι βρίσκονται, είναι κακοποιημένοι και συνεχίζουν να είναι κακοποιημένοι εφόσον τα πόδια τους είναι εις το ξύλον, πώς ψάλλουν αυτοί οι άνθρωποι; Πού βρίσκουν αυτό το κουράγιο;». Αλλά «ἐπηκροῶντο», λέγει, «οἱ δέσμιοι», «άκουγαν». Έχει σημασία αυτό.

Κάποια στιγμή έγινε ένας τοπικός, φοβερός σεισμός. Τόσο φοβερός, ώστε τα θεμέλια της φυλακής εσαλεύθησαν, οι πόρτες άνοιξαν, και το εκπληκτικόν, όλα τα δεσμά των φυλακισμένων έπεσαν. Και του Παύλου και του Σίλα. Θα μου πείτε, από ένα ξύλο που ακουμπάει στη γη και είναι καρφωμένο, ο σεισμός μπορεί να συντελέσει στο να ανοίξει αυτό το ξύλο; Ή να πέσουν οι αλυσίδες από τα χέρια; Δεν είναι κτίσμα να πέσει το κτίσμα. Όπως το παραπέτασμα του ναού τότε, στη Σταύρωση του Χριστού, με τον σεισμό σχίστηκε στα δυο. Είναι γνωστό, όμως, ότι δεν παθαίνει τίποτα ούτε ένα ξύλο από τον σεισμό, πολύ παραπάνω ένα ύφασμα. Ήτανε θαύμα. Ήταν θαύμα! Λύθηκαν τα δεσμά όλων των δεσμίων, όλων των κρατουμένων, έπεσαν κάτω. Άνοιξαν όλες οι πόρτες.

«Ἔξυπνος», λέει, «γενόμενος ὁ δεσμοφύλαξ», «ξύπνησε, είδε το πράγμα, τις πόρτες ανοιχτές» -τότε δε τα πράγματα ήσαν πολύ διαφορετικά, η ευθύνη του δεσμοφύλακος ήταν πολύ μεγάλη έναντι των αρχών- και αντελήφθη αμέσως ότι τα πράγματα θα ήσαν πολύ άσχημα με αυτόν. Δηλαδή, την άλλη μέρα θα είχε να απολογηθεί αυτός και θα εφονεύετο- θυμηθείτε εκείνους τους δεκαέξι στρατιώτες, τέσσερις τετράδες, που εφύλατταν τον Πέτρον εις την Ιερουσαλήμ και ο Πέτρος, κατά θαυμαστόν τρόπον απελευθερώθη από τον Κύριον, αυτούς ο Ηρώδης τούς εφόνευσε. Και επειδή υπάρχει μια φιλοτιμία σε πολλούς ανθρώπους, μία ευθιξία, σου λέει: «Προκειμένου να δικαστώ και να εκτελεστώ, θα αυτοκτονήσω». Τραβάει, λοιπόν, το μαχαίρι του ο άνθρωπος αυτός να αυτοκτονήσει!

Εκείνη την ώρα βρέθηκε μπροστά του ο Παύλος. Ας μου επιτραπεί να πω, θα βάλω την φρασούλα μέσα σε εισαγωγικά: «ο πανταχού παρών Παύλος»! Δεν είναι πανταχού παρών, γιατί ο Θεός είναι πανταχού παρών, γι'αυτό βάζω τη φρασούλα μέσα σε εισαγωγικά. Ο άνθρωπος ο δυναμικός, που βρισκόταν παντού. Και του λέγει: «Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν». «Μην κάνεις εις τον εαυτό σου κανένα κακό! Όλοι είμεθα εδώ!». «Αυτός», λέει, «πήδηξε» - καταλαβαίνετε την τρομάρα του. Ζήτησε φως. Σημειώσατε δε ότι το σπίτι του δεσμοφύλακος ήταν πάνω από τη φυλακήν. Δηλαδή διώροφο. Κάτω η φυλακή, από πάνω το σπίτι. Και τότε εζήτησε να δει τι γίνεται. Περίεργο... Ούτε ο Παύλος εδραπέτευσε, ούτε ο Σίλας, ούτε οι άλλοι κρατούμενοι. Αλλά μετά ασφαλείας έκλεισε τις πόρτες ο δεσμοφύλαξ και πήγε η καρδιά στη θέση της. Όταν, βεβαίως, ο Παύλος τον βεβαίωνε: «Ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε». «Μην κάνεις κακό. Όλοι εδώ είμαστε».

Τι μεγάλη μορφή ο Παύλος, αλήθεια… Τον αγαπάτε τον απόστολον Παύλον; Εγώ τον αγαπώ πολύ. Μετά από τον Ιησούν Χριστόν και την Θεοτόκον, πάρα πολύ αγαπώ τον Παύλον. Δεν σπεύδει, όπως σας είπα, να δραπετεύσει, έδωσε, όμως, ένα θαυμάσιο ευαγγελικό μάθημα. Ποιο ήταν αυτό; Η εντιμότης. Μπορεί ο Θεός να επέτρεψε τον σεισμόν, μπορεί -γιατί περί θαύματος επρόκειτο, όπως σας είπα- αλλά εφόσον είμεθα κρατούμενοι, εδώ θα μείνουμε. Οι πόρτες μπορεί να είναι ανοιχτές, αλλά εμείς εδώ θα μείνουμε. Εντιμότης. Ω αυτή η εντιμότης… Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος - διότι ο δεσμοφύλαξ αντελήφθη ότι κανείς πια δεν είχε δραπετεύσει πράγματι και ότι αυτοί οι κακοποιοί, ο Παύλος και ο Σίλας, οι «κακοποιοί», βάζω τη λέξη μέσα σε εισαγωγικά, «οι κακοποιοί είναι εδώ!». Λέει, λοιπόν, ο Ιερός Χρυσόστομος : «Ἐθαύμασε μᾶλλον τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ Παύλου - ο δεσμοφύλαξ-· ἐξεπλάγη τὴν ἀνδρείαν, ὅτι καὶ φυγεῖν δυνάμενος, οὐκ ἔφυγεν· καὶ ὅτι αὐτὸν ἐκώλυσεν τῆς σφαγῆς». «Εθαύμασε», λέγει, «την φιλανθρωπία του, την εντιμότητα ακόμη. Μπορούσε να φύγει. Δεν έφυγε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον εμπόδισε και να αυτοκτονήσει».

Ύστερα ο δεσμοφύλακας, άνθρωπος της αγοράς, δεν ήταν κάποιος λεπτεπίλεπτος κ.τ.λ. είχε να κάνει με κρατουμένους. Δεν ήξερε ο κάθε κρατούμενος ποιος είναι; Όσους του πήγαιναν εκεί, δεν ήξερε ο δεσμοφύλαξ ποίοι ήσαν; Είδε, όμως, σε αυτούς τους ανθρώπους ότι ήσαν σπουδαίοι άνθρωποι. Δεν ήσαν κακοποιοί αυτοί οι άνθρωποι. Ήσαν εκπληκτικοί άνθρωποι! Ύστερα, όχι για κανένα κακούργημα τούς έβαλαν στη φυλακή, αλλά για λόγους, ας το πούμε, θρησκευτικούς. Αυτός που ήταν κύριος, ο δεσμοφύλαξ και οι κατάδικοι βεβαίως ήσαν όχι κύριοι, γονατίζει μπροστά τους και τους λέει: «Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». «Κύριοι!» Συνήθως δεν βάζομε τους κρατουμένους με τον τίτλον «κύριος». Μάλιστα, εγώ το γράφω όταν στέλνω σε κάποιον κρατούμενον, αλλά συνήθως δεν γίνεται έτσι. Αλλά: «Κρατούμενον…- στον φάκελο, που στέλνω μία επιστολή, μία επιταγή- κρατούμενον τάδε». «Κύριοι…Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». «Τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». Και τώρα αυτός γίνεται δούλος. Και οι Απόστολοι γίνονται κύριοι. Αυτά συμβαίνουν όταν αρχίζει να γράφεται η ιστορία της σωτηρίας… Ας την δούμε με δύο λόγια.

«Τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ;». Ερωτώμεθα: Τι είναι εκείνο που έκανε τον δεσμοφύλακα να ζητά να μάθει πώς μπορούσε να σωθεί; Η χάρις του Θεού! Αυτή, αγαπητοί μου, ήγγισε την ψυχή του. Μπορούσε να θαυμάσει, βεβαίως, την εντιμότητα των καταδίκων. Να τους ευχαριστήσει για την προσφορά τους. Αλλά τίποτε περισσότερο. Να πει: «Σπουδαίοι άνθρωποι». Αλλά τίποτε περισσότερο. Εξάλλου, κανείς άλλος δέσμιος, όσο τουλάχιστον μας καταγράφει αυτά ο ευαγγελιστής Λουκάς, δεν εζήτησε να γίνει Χριστιανός. Κανείς άλλος κρατούμενος. Είδαν και οι άλλοι. Κι όμως δεν ζήτησε κανείς. Γιατί αυτός ο δεσμοφύλαξ εζήτησε να σωθεί; Τι συνέβη με αυτόν; Το Πνεύμα το Άγιον όταν εκώλυσε, εμπόδισε τους Αποστόλους να προχωρήσουν εις το εσωτερικόν της Μικράς Ασίας διότι ήθελαν να πάνε ανατολικά, προς την Άγκυρα, αυτό ήταν το καταστρωμένο σχέδιο το ιεραποστολικό του Παύλου, δεν τους άφησε το Πνεύμα το Άγιον. «Οὐκ εἴασεν αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον». «Δεν τους άφησε». Και τότε εμφανίστηκε ο άνδρας Μακεδών, «ὁ ἀνὴρ ὁ Μακεδών» και τους είπε κ.τ.λ. - αυτά που σας είπα.

Το Πνεύμα το Άγιον πρώτα πρώτα εμποδίζει τον Παύλον να πάει ανατολικά και να ‘ρθει εις την Ελλάδα, εις τους Φιλίππους, για τον δεσμοφύλακα! Πρώτα για τον δεσμοφύλακα. Βεβαίως ήταν και η Λυδία. Και για την Λυδία! Αυτήν την θαυμασία γυναίκα. Πραγματικά, ήταν ο άνθρωπος, που χωρίς να το ξέρει, εις την προαίρεσή του ήταν, έπρεπε να σωθεί. Και τώρα το Πνεύμα το Άγιον στέλνει τον Παύλον για να τον σώσει. Και κοιτάξτε πώς τον σώζει. Μέσα από μία σωρεία δυσαρέστων περιστατικών. Είναι εκπληκτικό το Πνεύμα το Άγιον τι δρόμους βρίσκει προκειμένου να σώσει έναν άνθρωπο. Και όχι μόνον αυτόν τον άνθρωπο, αλλά και ολόκληρο το σπιτικό του.

Και η απάντησις του Παύλου: «Πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου». «Πίστεψε», λέει, «εις τον Κύριον Ιησούν και θα σωθείς κι εσύ και το σπιτικό σου». Σαν να του έλεγε: «Εσύ μας απεκάλεσες εμάς ‘’κυρίους’’. Αλλά σου λέω ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός. Σ’ Αυτόν που σε καλώ να πιστεύσεις, επειδή ζήτησες να σωθείς. Αυτός είναι Εκείνος, ο Οποίος θα σε σώσει. Και εσένα και ολόκληρο το σπίτι σου».

Ο διάβολος έλεγε μιαν αλήθεια, όταν δια στόματος μαντευομένης έλεγε: «Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν (:σε σας - λέει- καταγγέλλουν) ὁδὸν σωτηρίας». Άλλο ότι δεν έπρεπε να γίνει πιστευτός. Διότι δεν θα πάρομε διαπιστευτήρια ή μάλλον την αλήθεια από το στόμα του διαβόλου. Αλλά είδατε; Οδόν σωτηρίας. Προσέξτε, ο διάβολος λέει και μερικές αλήθειες, για να πει τα μεγάλα του ψέματα μετά. Και δεν πρέπει ποτέ να ακούμε μία πληροφορία από το στόμα κάποιου μάντη, μάντεως, ποτέ! Ποτέ!

Αλλά είδατε; Έγινε λόγος περί σωτηρίας. Γι’ αυτό και αυτός ο άνθρωπος λέγει: «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Και ο Απόστολος του λέγει: «Πίστευσε εις τον Ιησούν Χριστόν και θα σωθείς κι εσύ - καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου - θα σωθείς κι εσύ και το σπιτικό σου». Δεν είπε: «Εσύ». Αλλά είπε: «Εσύ και το σπιτικό σου». Γιατί; Γιατί ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογενείας. Δεν είναι έτσι; Έτσι το όρισε ο Θεός. Και συνεπώς έπρεπε να σωθεί η κεφαλή, αλλά να σωθεί και το σώμα. Είναι κάτι περίεργο, αποτείνομαι προς τους άνδρες, όταν, πολλές φορές η γυναίκα πιστεύει και ζει πνευματική ζωή, τα παιδιά πιστεύουν, ο άνδρας δεν πιστεύει. Είναι πάρα πολύ περίεργο, να πιστεύει το σώμα, αφού το σώμα είναι η οικογένεια και να μην πιστεύει η κεφαλή. Να σώζεται το σώμα και να χάνεται η κεφαλή. Δεν είναι περίεργο σχήμα αυτό; Αγαπητοί μου, ο άνδρας πρέπει να είναι ο πιστός. Και να ακολουθήσει ολόκληρο το σπιτικό του. «Συ και ο οίκος σου. Συ και το σπίτι σου».

«Καὶ ἐλάλησαν αὐτῷ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ». Είδατε; Τον κατηχούν. Όχι μόνον τον ίδιον, αλλά και όλο το σπιτικό του. Ποιους μπορούσε να έχει το σπίτι αυτό; Τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας. Η σύζυγος, τα παιδιά, ίσως κάποιοι συγγενείς, κανένας παππούς, καμία γιαγιά, κανένας θείος, καμία θεία και ακόμα και το υπηρετικό προσωπικό. Όλο το σπιτικό άκουσαν κήρυγμα, άκουσαν κατήχηση.

Σπουδαιότατο έργο που τονίζει η Εκκλησία, έχει ατονίσει όμως τώρα δυστυχώς, ήταν η Κατήχησις. Ακούστε τι λέγουν οι «Αποστολικές Διαταγές» εις το 8ον βιβλίον: «Ἐργαζέσθωσαν οἱ δοῦλοι πέντε ἡμέρας». Βλέπετε, λοιπόν, το πενθήμερο δεν είναι καινούριο πράγμα. Ουου… το εγκαινίασε προ πολλού η Εκκλησία. Πριν δύο χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι επινόησις καινούρια. «Να εργάζονται», λέγει, «πέντε ημέρες». «Σάββατον δὲ καὶ Κυριακὴν σχολαζέτωσαν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ -α, όχι να τρέχουν, να παίρνουν το αυτοκίνητο και να τρέχουν και να τρέχουν σαν δαιμονισμένοι, για να έχομε 15, 20, 25 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες κάθε Σαββατοκύριακο- Αλλά να πηγαίνουν στην Εκκλησία. Να ακούσουν κατήχηση- διὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς εὐσεβείας». Ένα από τα ονόματα του Χριστιανισμού είναι και τούτο: «Ευσέβεια». «Ευσέβεια» θα πει Χριστιανισμός. «Να ακούσουν», λέγει, «διδασκαλίαν του Χριστιανισμού». Δηλαδή κατήχηση.

Να πάλι το ίδιο βιβλίο τι λέγει στο 7ο κεφάλαιο, για να δείτε το περιεχόμενον της Κατηχήσεως. Πολύ γρήγορα: «Περὶ Θεοῦ τοῦ ἀγεννήτου γνῶσιν (: γνώση του αγεννήτου Θεού), τὴν περὶ υἱοῦ μονογενοῦς ἐπίγνωσιν (: να γνωρίσουν τον Υιόν), τὴν περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος πληροφορίαν (: για τον Άγιον Τριαδικό Θεό)· μανθανέτω δημιουργίας διαφόρου τάξιν (: άγγελοι, άνθρωποι), προνοίας εἱρμόν (:πώς φροντίζει ο Θεός), νομοθεσίας διαφόρου δικαιωτήρια (:δηλαδή διαφορά νόμου και χάριτος· πώς θα σωθείς)· παιδευέσθω δέ διατί ὁ κόσμος γέγονεν (:γιατί έγινε ο κόσμος, η Δημιουργία) καὶ δι’ ὅ κοσμοπολίτης ὁ ἄνθρωπος ἐτάχθη (: και ο άνθρωπος έγινε - Σας αρέσει αυτή η λέξις; Σήμερα, όμως, έχει άλλη έννοια- κοσμοπολίτης. Σήμερα έχει την έννοια του κοσμοπολιτισμού, που δεν αναγνωρίζω ούτε σύνορα, ούτε τίποτα. Έχει αρνητικήν έννοιαν.)· ἐπιγινωσκέτω τὴν ἑαυτοῦ φύσιν (:να γνωρίζει τι είναι ο άνθρωπος, ψυχή και σώμα), οἵα τις ὑπάρχει (:αυτή που υπάρχει)». Και λοιπά και λοιπά.

Βέβαια, θα λέγαμε ότι ο απόστολος Παύλος έκανε μία συντομοτάτη κατήχηση, γιατί δεν μπορούσε να επεκταθεί. Αυτή η κατήχηση κρατούσε καιρό και καιρό. Συντομοτάτη κατήχηση έκανε εις το σπιτικό του δεσμοφύλακος, ώστε να πιστέψουν και να σωθούν.

«Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς –μας σημειώνει παρακάτω ο ιερός Λουκάς- ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν (:τους έπλυνε τις πληγές), καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα (:όλο το σπίτι βαπτίστηκε)». Τι ωραίο! Πώς αλλάζει εδώ τώρα η συμπεριφορά, ε; Τους πλένει τις πληγές. Ποιος; Ο δεσμοφύλακας! Εκείνος τους λούει και εκείνοι τον βαπτίζουν. Και όπως λέγει ωραιότατα ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἔλουσεν αὐτοὺς καὶ ἐλούσθη (:τους έλουσε και λούστηκε) · ἐκείνους μὲν ἀπὸ τῶν πληγῶν ἔλουσεν (:τους έλουσε από τις πληγές), αὐτὸς δὲ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἐλούσθη (:ελούσθη από τις αμαρτίες του)» Τι ωραίο! Ανταλλαγή έργου αγάπης. Έτσι βαπτίζεται όλο το σπιτικό. Πρέπει να υπονοήσουμε έμμεσα ότι ίσως υπήρχαν κάποιο ή κάποια μικρά παιδιά. Εδώ ομοίως -και εδώ, όχι μόνο από δω- υπονοείται και ο νηπιοβαπτισμός. Γιατί μας κατηγορούν, γιατί κάνομε τον νηπιοβαπτισμόν.

«Ἀναγαγών τε αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρέθηκε τράπεζαν, καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». Τι ωραία! Τους παρέθεσε τραπέζι στο σπίτι του. Τραπέζι. Τραπέζι, που είναι σημείον κοινωνίας, αγάπης, ευτυχίας. Και εβαπτίσθησαν όλοι. Και πιθανότατα ο Παύλος στο τραπέζι ετέλεσε και το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας και εκοινώνησαν. Όπως κοινωνούν εκείνοι οι οποίοι βαπτίζονται. Και ο άνθρωπος αυτός ετράφη… Τους έδωσε τροφή εις τους Αποστόλους και ετράφη με το σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και όπως σημειώνει πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος: «Οὐκ ἐπειδὴ ἐσώθη εὐφράνθη, ἀλλὰ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». «Όχι», λέει, «επειδή σώθηκε η ζωή του, δηλαδή, γι'αυτό χάρηκε, αλλά γιατί πίστεψε εις τον Θεόν». Είναι κάτι δηλαδή βαθύτερο.

Αγαπητοί, είδαμε μία πολύ ωραία εικόνα παννυχίδος. Τι θα πει «παννυχίς»; Θα πει νυχτερινή γιορτή. Η Εκκλησία μας κάνει αυτές τις νυχτερινές γιορτές, τις παννυχίδες. Οι γνωστές «αγρυπνίες». Γι'αυτό, βλέπει κανείς μέσα σε μία παννυχίδα μία ποικιλία πραγμάτων. Και στα μοναστήρια παρατίθεται και τράπεζα. Γιατί; Διότι εκείνη η εικόνα στους Φιλίππους ήταν μία… να την πω «μικρογραφία» ή να την πω «μεγαλογραφία»; Ήταν ένα υπόδειγμα πώς οι Χριστιανοί πρέπει να ακούν τον λόγο του Θεού, να κοινωνούν, να χαίρονται και όλη την νύχτα να υμνούν τον Θεό. Πόσο ωραία πράγματα, αλήθεια, που, αν τα δούμε κατάματα, όλα αυτά, θα έχομε πολλή χαρά.

Ο άνθρωπος αυτός κατοπινά, όταν ο Παύλος θα είναι στη Ρώμη, θα διαβάζει και την προς Φιλιππησίους επιστολή του Παύλου. Και ασφαλώς θα την διάβαζε και θα την ξαναδιάβαζε. Γιατί θα χαιρόταν να την διαβάζει. Αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, ο Παύλος και ο Σίλας και ο Λουκάς -δεν ήταν εκείνο το βράδυ, το ξαναλέγω, ήταν όμως στους Φιλίππους - αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, που ήρθαν να κηρύξουν Χριστόν στην πόλη τους. Και ο δεσμοφύλακας και το σπιτικό του όλο σώθηκε.

Είθε ο Θεός να βλέπει την αγαθή μας προαίρεση και να δίνει σε όλους μας ευκαιρίες σωτηρίας. 

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_496.mp3

ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Του π. Δημητρίου Μπόκου 

 

Περπατώντας ο Χριστός στο μέσον της Ιερουσαλήμ, ανάμεσα σε πλήθος ανθρώπων, βλέπει μπροστά του (όχι βέβαια τυχαία) έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Οι μαθητές του εξέφρασαν την απορία, ποιος αμάρτησε για να γεννηθεί έτσι. Και ο Χριστός απάντησε ότι δεν αμάρτησε κανένας, αλλά γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθούν, με όσα θα γίνουν σ’ αυτόν, τα έργα του Θεού. Να γίνει δηλαδή φανερή στα μάτια των ανθρώπων η σωτηρία που απεργάζεται ο Θεός με την άπειρη δύναμη και αγαθότητά του, ούτως ώστε, ερχόμενοι «εις επίγνωσιν αληθείας» οι άνθρωποι, να δοξάσουν με ευγνωμοσύνη τον Θεό (Κυριακή του Τυφλού).

 

Προκαλεί εντύπωση η απάντηση του Χριστού, γιατί υπήρχε παγιωμένη η αντίληψη, ότι όταν ασθενεί και υποφέρει κάποιος, αυτό οφείλεται στις αμαρτίες του. Ο προφήτης Ησαΐας προφητεύει ότι έτσι θα σκεφτούν οι άνθρωποι και για τον Μεσσία. Όταν τον δουν να βρίσκεται σε μέγιστο πόνο και μαρτύρια, με αποκορύφωση τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο, δεν θα πουν ότι είναι άδικο αυτό για έναν τέτοιο αναμάρτητο και αθώο άνθρωπο. Αντιθέτως, θα νομίσουν σφαλερά ότι με τον τρόπο αυτό τιμωρείται από τον Θεό για δικές του αμαρτίες. «Και ημείς ελογισάμεθα αυτόν είναι εν πόνω και εν πληγή υπό Θεού (ως τιμωρία του από τον Θεό) και εν κακώσει» (Ησ. 53, 4).

 

Όμως ο Χριστός λέει το αντίθετο. Όχι μόνο δεν είναι τιμωρία του ο Σταυρός και ο θάνατος, αλλά δόξα του Θεού και δική του. «Νυν εδοξάσθη ο Υιός του ανθρώπου και ο Θεός εδοξάσθη εν αυτώ», ήταν τα λόγια του, όταν με την αποχώρηση του Ιούδα από τον Μυστικό Δείπνο ξεκίνησε η φάση του θείου δράματος (Ιω. 13, 31).

 

Ήταν δόξα του Χριστού ο Σταυρός και τα πάθη του, γιατί φάνηκε με αυτά υπάκουος στον Πατέρα του μέχρι θανάτου. Ήταν δόξα του Θεού Πατρός ο σταυρικός θάνατος του Υιού, γιατί φανερώθηκε έτσι η σωτηρία που απεργάστηκε ο Θεός «εν μέσω της γης». Το σωτήριο για όλο τον κόσμο σχέδιο του Θεού ήταν ο Σταυρός και η Ανάσταση του Υιού του.

 

Επιπροσθέτως ο Χριστός αναφέρει, ότι είναι δυνατόν και οι άνθρωποι να ασθενούν, να υποφέρουν και να πεθαίνουν, όχι λόγω των αμαρτιών τους, αλλά για τη δόξα του Θεού.

 

Όταν ο φίλος του Λάζαρος ασθένησε, ο Χριστός είπε: «Αύτη η ασθένεια ουκ έστι προς θάνατον, αλλ’ υπέρ της δόξης του Θεού, ίνα δοξασθή ο Υιός του Θεού δι’ αυτής» (Ιω. 11, 4). Και όσο και αν αδημονούσαν οι αδελφές του Λαζάρου, ο Χριστός καθυστερούσε να πάει, μέχρι που ο Λάζαρος πέθανε και έμεινε στον τάφο τέσσερες ολόκληρες μέρες.

 

Ο Λάζαρος υπέφερε και πέθανε, για να φανερωθεί η δόξα του Θεού με τα υπερφυσικά γεγονότα που θα ακολουθούσαν και θα οδηγούσαν τους ανθρώπους στην πίστη και γνώση του αληθινού Θεού.

 

Στη συνέχεια οι άγιοι πάντες δέχθηκαν να υποστούν τα πάνδεινα για να δοξασθεί διά μέσου αυτών ο Θεός. «Εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής· ελιθάσθησαν, επρίσθησαν (πριονίστηκαν), επειράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον».

 

Και οι υπόλοιποι ακολούθησαν το εκούσιο μαρτύριο της άσκησης, «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Εβρ. 11, 36-37).

 

Εμείς; Μπορούμε να υποφέρουμε κάτι για τη δόξα του Θεού;

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Χριστός ανέστη!

 

Και του χρόνου!

 

ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (17-23 ΜΑΪ. 2026)

 

Την ΣΤ΄ Κυριακή από το Πάσχα (του Τυφλού), 17-5-2026, των αγίων αποστόλων (εκ των Ο΄) Ανδρονίκου και Ιουνίας, ώρα 7.00-10.00 π. μ.

Την Τρίτη βράδυ, 19 προς 20-5-2026, Αγρυπνία για την Απόδοση του Πάσχα, ώρα 9.30 μ. μ.-12.30 (μεσάνυχτα) περίπου. Κατάλυση ιχθύος.

Την Πέμπτη, 21-5-2026, της Αναλήψεως και των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ώρα 7.00-9.30 π. μ.

Το Σάββατο, 23-5-2026, του αγίου Συνεσίου, επισκόπου Καρπασίας Κύπρου και του νέου αγίου Ευμενίου, ώρα 7.00-9.00 π. μ.

Καθημερινά, ώρα 7.00-8.15 μ. μ., Θ΄ Ώρα-Εσπερινός-Μικρό Απόδειπνο-Χαιρετισμοί.

Κάθε Τετάρτη απόγευμα, ώρα 6.30 μ. μ. και εξής, Ιερά Εξομολόγηση. Άλλες ημέρες και ώρες με ραντεβού (τηλ. 6980 898 504).

 

«Αντιύλη». 

Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα. 

Τηλ. 6980 898 504 

Το νέο e-mail μας: neo.antiyli@gmail.com

Ὁ ἄνθρωπος αὐτός καί οἱ ὁμόφρονες μέ αὐτόν νοσοῦν πλάνη οἰκτρά.

Τό 1928 ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Φιλόθεος Ζερβάκος, σέ ἄρθρο του μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει καί τά ἑξῆς: 

«Προσπαθοῦν νά κρημνίσουν τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας». 

 

...Τότε μόνον θά πλανηθῆ ἡ ἡμετέρα Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὅταν ἀποκοπῆ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, δηλαδή τοῦ Χριστοῦ καί τῶν λοιπῶν μελῶν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί καταφρονήσει τούς θείους καί ἱερούς κανόνας καί τάς ἱεράς παραδόσεις.

 

Λυπηρόν εἶναι, ὅτι εἰς τάς ἡμέρες μας εὑρέθησαν κληρικοί τινές καί δή Πατριάρχαι καί Ἀρχιερεῖς τά μέν ἡμέτερα καταφρονοῦν, χάσκουν δέ εἰς τά ξένα, καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο νά κρημνίσουν ὅλο τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας.

 

Τοιοῦτος εἶναι μεταξύ τῶν ἄλλων καί ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βασίλειος (1925-1929), ὁ ὁποῖος εἰς τό ὑπ’ αὐτοῦ σχεδιάγραμμα προτείνει εἰς τήν μελετωμένη Σύνοδον ὅτι καί αὐτά τά μυστήρια χρήζουν μεταρρυθμίσεως, καί ὅτι πρέπει νά προσοικειωθοῦμε μέ τούς Διαμαρτυρομένους (Προτεστάντες).

 

Ἐξ αὐτῶν γίνεται φανερόν ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός καί οἱ ὁμόφρονες μέ αὐτόν νοσοῦν πλάνη οἰκτρά. Ὁ Κύριος νά διασκεδἀση τάς βουλάς των...

 

Τό παραπάνω ἀπόσπασμα ἁλιεὐθηκε ἀπό τό βιβλίο «ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐρήμην τῶν πιστῶν μελῶν της;», σελ. 9, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», 2026.

 

Σχόλιο βραχύτατο:

Τί θά ἔλεγε ἄραγε ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Φιλόθεος Ζερβάκος γιά τίς σημερινές ἀναρίθμητες πατριαρχικές καί ἀρχιερατικές πλάνες, πού ὅλες μαζί ἀκοῦνε στό ὄνομα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

 

Ἐπιμέλεια κειμένου

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΡΑΣΙΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Ιω. 9, 1-38]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΡΑΣΙΣ»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-5-2001]

(Β435) (έκδοσις β΄)

Σήμερα, η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, αναφέρει, σαν ευαγγελική περικοπή, την θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, που με πολλές λεπτομέρειες μας αφηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Το θαύμα της θεραπείας του τυφλού από τον Κύριον, περιέχει σε μας πλουσιοτάτην θεολογίαν. Αλλά εμείς θα μείνομε μόνο εις το συμπέρασμα που έβγαλε ο ίδιος ο Κύριος από την στάση του πρώην τυφλού, αλλά και την στάση της απιστίας του περιβάλλοντός του.

Είπε ο Κύριος αυτόν τον καταπληκτικόν λόγον: «Εἰς κρῖμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἦλθον, ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται». Δηλαδή «ήλθα στον κόσμο για να δημιουργήσω μία κρίσιν. Ώστε εκείνοι οι οποίοι δεν βλέπουν, να βλέπουν, κι εκείνοι οι οποίοι βλέπουν, να μη βλέπουν». Ήλθε, λοιπόν, ο Κύριος να φανερώσει ποιοι διέθετον τώρα πνευματικήν όρασιν, παρότι είχαν σωματικήν τύφλωσιν, όπως εν προκειμένω αυτός ο τυφλός ο εκ γενετής μάλιστα, και ποιοι διέθετον πνευματικήν τύφλωσιν, παρότι διέθετον σωματικήν όρασιν. Έβλεπαν. Είχαν καλά τα μάτια τους.

Έτσι ο Κύριος ουσιαστικά θέλησε με το θαύμα αυτό να δείξει ότι υπάρχει πνευματική ή τύφλωσις ή όρασις· πνευματική. Οι Πατέρες μάς διδάσκουν ότι παράλληλα με τις πέντε σωματικές αισθήσεις, έχομε και πέντε πνευματικές αισθήσεις. Όταν η Γραφή λέει: «Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι χρηστός ὁ Κύριος». «Ελάτε», λέει, «να γευθείτε - είναι η μία αίσθησις- καί ἴδετε -είναι η άλλη αίσθησις, η όρασις- ὅτι χρηστός ὁ Κύριος. Ότι ο Κύριος είναι αγαθός. Ελάτε και να γευθείτε και να δείτε». Προσκαλεί τον άνθρωπο, εν προκειμένω, να χρησιμοποιήσει την πνευματική του γεύση και την πνευματική του όραση· για να αντιληφθεί ότι ο Κύριος είναι αγαθός. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό το πράγμα, αγαπητοί μου.

Και πράγματι είναι εκείνο που λέγει ο λαός μας, μάλιστα από την αρχαιότητα: «Νοῦς ὁρᾷ καὶ νοῦς ἀκούει». Τι θα πει αυτό; «Εκείνος που βλέπει είναι ο νους. Εκείνος που ακούει είναι ο νους». Κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Οι σωματικές αισθήσεις απλώς μεταφέρουν εξωτερικά ερεθίσματα που τον τελικό λόγο ερμηνείας αυτών των ερεθισμάτων έχουν βεβαίως οι πνευματικές αισθήσεις. Βλέπω κάτι, απετυπώθη στο μάτι μου ή καλύτερα δια του ματιού μου, πέρασε εις τον εγκέφαλό μου. Από κει μετά και πέρα έχει τον λόγο η πνευματική όρασις. Να καθορίσει τι ήταν αυτό το οποίο μεταφέρθηκε διαμέσου των οφθαλμών. Των σωματικών οφθαλμών.

Στο σημερινό θαύμα, έχομε την αίσθηση της πνευματικής οράσεως, που διέθετε μεν ο τυφλός –άκουσον, άκουσον- δεν διέθεταν όμως οι Φαρισαίοι. Πράγμα που φανερώνει ότι και οι πνευματικές αισθήσεις μπορούν κι αυτές με την σειρά τους να αμβλυνθούν ή να καταστραφούν ακόμη. Ανάλογα με την προαίρεση του ανθρώπου αν είναι αγαθή ή κακή.

Ο σκοπός τόσο των σωματικών αισθήσεων, όσο και των πνευματικών αισθήσεων είναι να αντιληφθεί ο άνθρωπος πρώτιστα τον Θεόν. Να αντιληφθεί τον Θεόν. Και να Τον αναγνωρίσει ως Δημιουργόν και Πατέρα. Αυτός είναι ο σκοπός και των σωματικών και των πνευματικών αισθήσεων. Θα το πω, επαναλαμβάνω, για να αποκτήσει ο άνθρωπος την γνώση του Θεού. Γι'αυτό εξάλλου άνοιγε τα μάτια των τυφλών ο Κύριος. Για να ιδούν τον Ενανθρωπήσαντα Υιόν του Θεού. Το αντιληφθήκαμε γιατί άνοιγε τα μάτια; Βέβαια, έχομε πολλούς λόγους. Ας πούμε για να αποδείξει ότι είναι Υιός του Θεού, ότι… ότι… ότι… είναι ο Μεσσίας κ.λπ. Αλλά το μεγαλύτερο πράγμα, το πρώτο να δουν οι άνθρωποι, και οι τυφλοί ακόμη, Εκείνον που δεν θα μπορούσαν αλλιώτικα να δουν. Να Τον δουν! Αυτό το «να Τον δουν»! Διότι το να δούμε τον Θεόν Λόγον Ενανθρωπήσαντα, είναι το μεγαλύτερο γεγονός μέσα στον κτιστόν ορατόν και αόρατον κόσμον. Το αντιλαμβανόμεθα αυτό; Εξάλλου τι είναι η Βασιλεία του Θεού; Ξέρετε τι είναι η Βασιλεία του Θεού; Η όρασις του προσώπου του Θεού Λόγου. Και δι’ Αυτού ολοκλήρου της Αγίας Τριάδος. Ακόμα, είπαμε «του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου». Όχι γυμνού του Λόγου. Αλλά του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου. Και έτσι ανοίγει τα μάτια των τυφλών.

Αν θα μου πείτε: «Καλά αυτά σε μία πολύ στενή χρονική ζώνη, όπως ήταν τότε που ο Χριστός ήταν πάνω εις την γην. Και επιτέλους-επιτέλους ούτε όλοι οι τυφλοί έγιναν καλά. Μέχρι σήμερα αυτό πώς αντικαθίσταται; Που σας είπα;». Με την πίστιν. Όταν πιστεύσομε, τότε έχομε αυτήν την όρασιν του Υιού και Λόγου του Θεού. Για να Τον δούμε. Να Τον δούμε! Εξάλλου, στην Βασιλεία του Θεού, τι; Αυτό που λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ότι «ὀψόμεθα Αὐτὸν καθὼς ἐστίν». Ο τόνος πέφτει επάνω στο «καθὼς ἐστίν». Αντιλαμβανόμεθα τι σημαίνει «καθὼς ἐστίν»; «Όπως είναι»! Γι’ αυτό ο Χριστός είπε το εξής, το πολύ βαρυσήμαντο. «Μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ βλέποντες ἅ βλέπετε (:Ευτυχισμένα τα μάτια που βλέπουν εκείνα που βλέπουν). Λέγω γάρ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ βασιλεῖς ἠθέλησαν ἰδεῖν ἃ ὑμεῖς βλέπετε (:Πολλοί θέλησαν να ιδούν. Όπως και ο Αβραάμ. ‘’Και είδε, λέει, την δική μου την ημέρα…’’.Πω, πω…! Πόση θεολογία, αν έχει κανείς τα μάτια του ανοιχτά, τι μπορεί να δει και τι μπορεί να καταλάβει…) καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι ἃ ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν (:και να ακούσουν εκείνα τα οποία εσείς με τα υλικά σας αυτιά τώρα με ακούτε, λέει, στους Αποστόλους, και δεν άκουσαν)». Πόσοι λαχτάρησαν!

Ώστε, λοιπόν, το σχέδιο του Θεού, όταν εδημιούργει τον κόσμον ο Άγιος Τριαδικός Θεός, με άμεσην επέμβασιν, θα λέγαμε, τρόπον τινά, τον Θεόν Λόγον, άμεσην επέμβασιν, ήταν, το λέει καθαρά αυτό, η Παλαιά Διαθήκη, το βιβλίο των «Παροιμιών», ήταν να κατοικήσει ο Θεός Λόγος μαζί με τους ανθρώπους. Ξέρετε τι λέει εκεί στις «Παροιμίες»; Ξέρετε τι λέει εκεί στις «Παροιμίες»; «Και η χαρά μου ήταν –λέει ο Θεός Λόγος, το δεύτερον πρόσωπον- να βρίσκομαι ανάμεσα εις τους ανθρώπους». Ο Ίδιος ο Χριστός δεν παρακαλεί στην αρχιερατική Του προσευχή και λέει: «Πατέρα μου, Σε παρακαλώ, δώσε αυτοί που με αγάπησαν κι αυτούς που αγάπησα -τους μαθητάς Του και τους διαδόχους των κ.τ.λ. κ.τ.λ.- να είναι μαζί μου και να βλέπουν το πρόσωπό μου».

Ξέρετε, η θεωρία του προσώπου είναι μεγάλη υπόθεσις. Είναι ολόκληρη θεολογία η θεωρία του προσώπου. Ναι, ναι. Να σας το πω με πολύ απλά και πεζά λόγια. Αυτό που λέει ο λαός. Λέει ο λαός ότι το πρόσωπον είναι σπαθί! Το έχετε ακούσει πολλές φορές. Τι σημαίνει; «Η παρουσία του προσώπου έχει πολλά να πει». Ναι, έχει πάρα πολλά να πει. Γι’ αυτό, μην ξεχνάμε ότι ο Χριστιανισμός είναι κοινωνία όχι μόνον των ανθρώπων μεταξύ των, αλλά και κοινωνία των ανθρώπων μετά του Θεού. Και θα… βλέπουν το πρόσωπον Αυτού.

Κάποτε ο Κύριος είπε εις τους Γραμματείς και εις τους Φαρισαίους, τους απεκάλεσε με βαρείς χαρακτηρισμούς. Τους είπε: «Μωροί καί τυφλοί». Τους είπε: «Φαρισαῖε τυφλέ». Ενθυμείσθε την περικοπή που λέμε την Μεγάλη Τρίτη. «Φαρισαῖε τυφλέ· που δεν βλέπεις! Σεις που είσαστε τυφλοί και ανόητοι, μωροί». Είναι βαρείς χαρακτηρισμοί αυτοί. Θα έλεγε ο Κύριος: «Εγώ σας έκανα με νουν κι εσείς αποβαίνετε, καταλήγετε να γίνεστε τυφλοί και ανόητοι και μωροί;».

Τι είναι η πνευματική όρασις; Να μπορείς να διακρίνεις τις ενέργειες του Θεού και δια των ενεργειών του Θεού, Αυτόν τον ίδιον τον Θεό. Αυτό λέγεται «πνευματική όρασις». Η πνευματική διάκρισις είναι η όραση της ψυχής. Είναι η δύναμις εκείνη της ψυχής, που μπορεί να αναγνωρίζει το αληθινό, το αιώνιο από το ψεύτικο και το παροδικό.

Βέβαια έχομε και την φυσικήν διάκρισιν. Ότι… «αυτή είναι καρέκλα μπροστά μου κι εδώ είναι ένα μηχάνημα μπροστά μου». Αυτό λέγεται φυσική διάκρισις. Είδατε να πάμε να κουτουλάμε επάνω στις κολώνες του ηλεκτρικού; Τις βλέπομε στον δρόμο. Δεν πάμε και κουτουλάμε. Αυτό λέγεται «φυσική διάκρισις». Μετά άλλα μερικά πράγματα: «Με πείραξε κάτι στο στομάχι μου; Αυτό δεν θα το ξαναφάω». Αυτό είναι φυσική διάκρισις. Είναι σπουδαία η φυσική διάκρισις.

Αλλά το να μείνω μόνο εις την φυσικήν διάκρισιν και να μην έχω την πνευματικήν διάκρισιν, υστερούμαι πάρα πολύ. Την δύναμή της την έχει φυτεύσει, την δύναμιν της πνευματικής διακρίσεως, Αυτός ο Ίδιος ο Δημιουργός, για να διακρίνει ο άνθρωπος, πράγμα που ταιριάζει αυτό ιδιαιτέρως, εις την λογικότητα και εις την ελευθερίαν. Μόνο όταν έχω μέσα μου ακμαία την περίπτωση της λογικότητος και της ελευθερίας, τότε μόνον μπορώ να μιλάω για πνευματική διάκριση.

Έτσι, βλέπω με τα μάτια της ψυχής. «Διαθέτω όραση πνευματική» σημαίνει: Βλέποντας την φύσιν, διακρίνω τον Θεόν Δημιουργόν. Μπορείς να πεις από ένα φτωχό κρινάκι που θα πέσει στα χέρια σου, ιδίως τώρα την άνοιξη: «Τι δημιουργεί ο Θεός Λόγος!». Διέκρινες τον Θεόν. Ως Παντοδύναμον, Πάνσοφον και Πανάγαθον. Προκειμένου να προστατεύσει κάτι. Ξέρετε, υπάρχουν σπόροι που τους τρώνε τα πουλιά. Κι αυτοί δεν χωνεύονται! Στο φοβερό στομάχι του πουλιού! Το στομάχι του πουλιού είναι φοβερόν! Με τα υγρά του. Και φεύγει από το στομάχι του πουλιού, τον κουτσουλάει τον σπόρο. Δεν ξέρω πού. Στα κεραμίδια θέλετε, πάνω στις πέτρες, στα βράχια. Και φυτρώνει εκεί ο σπόρος. Είναι καταπληκτικό! Κύριε, έρχεσαι και προστατεύεις αυτόν τον σπόρον, για να συνεχίσει την πορεία του. Μα είσαι Πάνσοφος. Μα είσαι Παντοδύναμος. Μα είσαι Πανάγαθος.

Βλέπω ακόμα, έχω πνευματική όραση, βλέπω την Πρόνοια και την κυβέρνηση του Θεού. Βλέπω τον Θεό στην Ιστορία, στα γεγονότα. Αλλά και στην ζωή μου την ίδια, βλέπω τον Θεό μέσα μου, σαν μία υπερτάτη πληροφορία. Βλέπω την θεανθρωπίνη φύση του Χριστού και πιστεύω σ’ Αυτόν και Τον προσκυνώ, όπως ο πρώην τυφλός. Βλέπω την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, τόσο όταν μένει μέσα μου, αλλά και όταν ακόμη απέρχεται το Πνεύμα το Άγιον και αισθάνομαι την ερημιά Του. Βλέπω την δόξα του Θεού με τις ποικίλες ενέργειές της. Καθετί που ενεργεί αποτελεί δόξα του Θεού. Βλέπω τα σημεία της παρουσίας του Κυρίου, ότι έρχεται και ότι ἐγγὺς ἐστί. Και ότι είναι κοντά. Το βλέπεις αυτό. Μελετάς δηλαδή τα λεγόμενα «σημεῖα τῶν καιρῶν». Εξάλλου, προτρεπόμεθα να μελετούμε τα «σημεῖα τῶν καιρῶν». Και ο Κύριος μάς προτρέπει. Ο δε άγιος Ιγνάτιος λέγει στον άγιο Πολύκαρπο: «Να μελετάς», λέει, «τα σημεία των καιρών και να περιμένεις Εκείνον που περιμένομε». Δηλαδή τον Ιησούν Χριστόν.

Βλέπω, ακόμη, τον πτωτικόν άνθρωπον μέσα μου. Αλλά και τον καινόν, τον καινούριο άνθρωπο, τον εν Χριστώ Ιησού. Προγεύομαι τα αγαθά της Βασιλείας του Θεού, μέσα στις θεολογικές αρετές, πίστεως, ελπίδος, αγάπης και προσευχής. Και η προσευχή είναι θεολογική αρετή.

Αισθάνομαι, ακόμη, την ματαιότητα και παροδικότητα και πτωχεία του κόσμου τούτου. Και επιθυμώ μία κρείττονα πατρίδα, μια καλύτερη πατρίδα. Την επιθυμώ. Βλέπω ότι όλα είναι ωραία, σοφά, σπουδαία, αλλά παροδικά. Μια εικόνα της Βασιλείας του Θεού. Τίποτε άλλο.

Ζω την παρουσία των αγίων. Ζω την μεσιτεία τους, στην αγάπη τους και στη βοήθειά τους. Λυπάμαι πολύ τους ανθρώπους, όταν δεν ζουν ευαγγελικά, δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Έχουν τύφλωση πνευματική, μαστίζονται από τα πάθη, και τα σαρκικά και τα πνευματικά και αναρωτιέμαι: «Γιατί δεν βλέπουν; Γιατί δεν βλέπουν;».

Αν ακόμα ζήσω πιο έντονη πνευματική ζωή, τόσο περισσότερο θα αποκτήσω πνευματική όραση. Μέχρι να ίδω και αυτό το άκτιστον φως. Οι τρεις μαθηταί είδαν το άκτιστον φως, το λεγόμενον Θαβώριον φως. Αλλά και πόσοι άλλοι άγιοι είδαν το άκτιστον φως, μέσα… κατά την διαδρομή του αγιολογίου που έχομε. Πόσοι, πόσοι, πόσοι! Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει πια όρασις πνευματική εις τον ανώτατον βαθμόν.

Και όλα αυτά γιατί; Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐστὶν τὸ ποιοῦν ἑτέρους ὀφθαλμούς». Μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Ότι «το Πνεύμα το Άγιον είναι Εκείνο που κάνει τα άλλα μάτια». Το Πνεύμα το Άγιον είναι Εκείνο που κάνει τα άλλα μάτια.

Τι μπορεί, όμως, να καταστρέψει αυτήν την πνευματικήν όρασιν; Είναι κάτι που μας ενδιαφέρει. Και πρώτα πρώτα, αγαπητοί μου, είναι η αμαρτία. Πωπω, η αμαρτία! Μάλιστα η αμαρτία που χρονίζει. Και ακόμη τα ψυχικά πάθη: ο εγωισμός, η υπερηφάνεια, το μίσος, ο φθόνος, η φιλαργυρία, αυτά τυφλώνουν τον άνθρωπο. Μια φορά ένας… είναι ένα ανέκδοτο, ήθελε να δείξει στον άλλον ότι τα χρήματα τον τυφλώνουν. Πήρε λοιπόν ένα νόμισμα και του το ‘βαλε στα μάτια. Του λέει: «Τώρα τι βλέπεις;». Λέει: «Τίποτα». «Ε, να το ξέρεις, λοιπόν, ότι η φιλαργυρία τυφλώνει τα μάτια της ψυχής».

Αποτέλεσμα της τυφλώσεως είναι να φθάσω να αποδεικνύομαι ανόητος, με μωρία, με αφροσύνη, με άγνοια. Έτσι έχομε τύφλωση και σε θέματα πίστεως. Φθάνομε στην αθεΐα. Δεν δεχόμεθα την θεανθρωπίνη φύση του Χριστού. Θεωρούμε τον κόσμον αυθύπαρκτον. Ότι από μόνος του υπάρχει ο κόσμος. Ότι δεν υπήρξε κανένας Θεός που εδημιούργησε τον κόσμον. Το φαινόμενο της ζωής το θεωρούμε αυτόματον ή προϊόν της τύχης. Και τον άνθρωπο ως προϊόν εξελίξεως. Είναι αυτές οι θεωρίες που επικρατούν ιδιαίτατα εις την εποχή μας.

Έχομε τύφλωση σε θέματα ηθικής. Σήμερα, εάν τ’ αγόρι ή το κορίτσι δεν έχει τον φίλο ή την φίλη, δεν θεωρείται κανονικός άνθρωπος. Ότι υστερεί, ότι κάτι έχει πάθει. Τι έχει πάθει; Ότι έχει πάθει… άκουσον- διαστροφή. «Αν μένεις εν παρθενία, εν αγνότητι, έχεις πάθει διαστροφή!». Αυτό τι είναι; Δεν είναι μία τύφλωση της ηθικής φύσεως; Έχομε υποκειμενοποίηση της ηθικής. Έχομε τον φροϋδισμόν. Αυτές όλες οι θεωρίες που ξεπήδησαν. Έχομε τον φεμινισμόν. Μας λέγαν.. .χθες το βράδυ μου είπαν να εύχομαι για μια κοπέλα, η οποία βέβαια είναι… τι είναι; Είναι στην αεροπορία, υπηρετεί στην Αεροπορία, όπως έχομε τις χωροφυλακίνες κ.τ.λ. κ.τ.λ. Να εύχομαι διότι… «Αχ», λέω, αυτές οι γυναίκες. Αχ, αυτός ο φεμινισμός· που έβγαλε την γυναίκα έξω από το σπίτι της!». Αλλά το ήθελε όμως η γυναίκα. Το ήθελε, το επεδίωξε, καυχιέται γι'αυτό, ας τραβάει λοιπόν τα επιχείρια των προσπαθειών της. Έχομε το «αυτόματο διαζύγιο». «Διαζύγιο», λέει, «εν συναινέσει. Κι άμα είναι εν συναινέσει, ε, δεν υπάρχει τίποτε κακό». Ώστε έτσι, ε; Η άμβλωση, η τρομοκρατία, η αναρχία, όλα αυτά είναι προϊόντα μιας τυφλώσεως των ανθρώπων μέσα στην κοινωνική τους ζωή.

Έχομε τύφλωση και στο νόημα της υπάρξεως. «Γιατί υπάρχω; Ποιος μπορεί να μου απαντήσει; Τίποτα. Α, σήμερα είμαι έτσι, αύριο δεν είμαι τίποτα». Δεν θα σας αναλύσω, γιατί πέρασε και η ώρα, πάρα πάρα πολύ γρήγορα τι γράφει η Σοφία Σολομώντος εις το 2ον κεφάλαιον: Είναι πολύ αξιόλογα αυτά που γράφονται, που ανακλά μάλιστα τις σύγχρονες θεωρίες: «Ὀλίγος ἐστὶ καὶ λυπηρὸς ὁ βίος ἡμῶν, καὶ οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τελευτῇ ἀνθρώπου, καὶ οὐκ ἐγνώσθη ὁ ἀναλύσας ἐξ ᾅδου (:Τι θα μάθω, άμα πεθάνω; Και ποιος γύρισε από τον Άδη; Ὁ ἀναλύσας ἐξ ᾅδου) ὅτι -ακούστε την λέξη- αὐτοσχεδίως ἐγεννήθημεν (αυτό το «αὐτοσχεδίως» θα πει τυχαία) καὶ μετὰ τοῦτο ἐσόμεθα ὡς οὐχ ὑπάρξαντες(:Μετά ταύτα; Σαν να μην υπήρξαμε. Δεν έλεγε ο Σαρτρ, ο Γάλλος ο φιλόσοφος: «Είμαστε», λέει, «σε μία επιφάνεια νερού, ένας πίδακας και μετά ξαναπέφτει πάλι το νερό. Αυτή», λέει, «είναι η ανθρωπίνη ύπαρξη και ζωή») ὅτι καπνὸς ἡ πνοὴ ἐν ῥισὶν ἡμῶν(:στην μύτη μας) καὶ ὁ λόγος σπινθὴρ ἐν κινήσει καρδίας ἡμῶν, οὗ σβεσθέντος (:όταν σβήσει) τέφρα ἀποβήσεται τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα διαχυθήσεται ὡς χαῦνος ἀήρ (Τι είναι η ψυχή; Ε, μα, δεν λένε ότι είναι μια ενέργεια; Και η ενέργεια είναι η άλλη όψις της ύλης). Δεῦτε οὖν (το συμπέρασμα: Ελάτε λοιπόν) καὶ ἀπολαύσωμεν τῶν ὄντων ἀγαθῶν(:ό,τι αγαθά υπάρχουν) καὶ χρησώμεθα τῇ κτίσει ὡς ἐν νεότητι σπουδαίως (:όσο ζούμε, είμαστε νέοι άνθρωποι). Πανταχῆ καταλίπωμεν σύμβολα τῆς εὐφροσύνης, ὅτι αὕτη ἡ μερὶς ἡμῶν καὶ ὁ κλῆρος οὗτος(:να χαρούμε, να βάλομε, να στήσομε, λέει, μνημεία της ευφροσύνης μας)». Εκείνο που έστησαν στον Σαρδανάπαλο. Τι έγραψαν από κάτω; «Διαβάτη», λέει, «δεν υπάρχει τίποτα. Αναγνώστη, τώρα που διαβάζεις στο βάθρο του αγάλματός μου, δεν υπάρχει τίποτα. Ό,τι φας, ό,τι πιεις, ό,τι αφροδισιάσεις. Τίποτ’ άλλο δεν υπάρχει»... Τύφλωσις δηλαδή, γενναία τύφλωσις…

Έχομε, τέλος, τύφλωση και στα σημεία των καιρών. Γι’ αυτά ο Κύριος είπε: «Ὑποκριταί, τὸ πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς οἴδατε(:γνωρίζετε) δοκιμάζειν, τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον πῶς οὐ δοκιμάζετε;». «Γιατί δεν βλέπετε τα πράγματα καλύτερα;».

Αγαπητοί, η πνευματική όρασις είναι σπουδαιοτάτη αίσθησις. Και πρέπει με κάθε τρόπο να την διατηρούμε οξεία. Εκείνο που την καταστρέφει το είδαμε. Είναι η αμαρτία. Να φοβηθούμε, όσο τίποτε άλλο, την αμαρτία που τυφλώνει. Οι πρωτόπλαστοι έχασαν την πνευματική τους όραση μόλις αμάρτησαν. Αυτός που ζει την εν Χριστώ ζωή, αποκτά καινούρια όραση. Λέμε για τους Πατέρες, όταν τους διαβάζουμε, στα συγγράμματά τους: Του πώς είδαν και ερμήνευσαν την Γραφήν. Εγώ το έχω πει πολλές φορές. Τι μάτια είχαν; Να βλέπουν εκείνο που ο αναγνώστης εγώ δεν το βλέπω. Πρέπει να γίνομε όλοι «προφῆται» (εντός εισαγωγικών). Με την καινοδιαθηκικήν σημασία. Για να μπορούμε να είμεθα «οἱ ὁρῶντες». Έτσι ελέγοντο οι προφήται. «Οἱ ὁρῶντες», αυτοί που έβλεπαν. Να γίνομε «οἱ ὁρῶντες». Μέσα μας και γύρω μας και στην Γραφή και στο παρελθόν και στο παρόν και εις το μέλλον. Ο πιστός που νήφει, γνωρίζει διαρκώς, σαν αμοιβή του πια, τα μυστήρια του Θεού. Αμήν. 

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_876.mp3

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Κατά Ιωάννην, κεφ. Θ΄, εδάφια 1-38 

 

1 Καί παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. 2 Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ῥαββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 3 Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ' ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. 4 Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. 5 Ὃταν ἐν τῷ κόσμῳ ᾦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου. 6Ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ 7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. Ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων.

 

8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν; 9 Ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. Ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. 10Ἒλεγον οὖν αὐτῷ· πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; 11 Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· ἄνθρωπος λεγόμενος ᾿Ιησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. 12 Εἶπον οὖν αὐτῷ· ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· οὐκ οἶδα.

 

13 ῎Αγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. 14 Ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. 15 Πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. 16 Ἒλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. Ἄλλοι ἔλεγον· πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; Καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς.17 Λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν.

 

18 Οὐκ ἐπίστευσαν οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος 19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; Πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; 20 Ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· 21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. 22 Ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς ᾿Ιουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ ᾿Ιουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται. 23 Διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε.

 

24 Ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλός, καὶ εἶπον αὐτῷ· δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. 25 Ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω. 26 Εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; 27 Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; 28 Ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί.29 Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν. 30 Ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. 31 Οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ' ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. 32 Ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου. 33 Εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν. 34 Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; Καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω.

 

35 ῎Ηκουσεν ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; 36 Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; 37 Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. 38 Ὁ δὲ ἔφη· πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.

 

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν.Τρεμπέλα

 

1 Καθώς ο Ιησούς περνούσε από το κέντρο της πόλεως, είδε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. 2 Τότε οι μαθητές του τον ρώτησαν: ‘’Διδάσκαλε, ποιος αμάρτησε για να γεννηθεί ο άνθρωπος αυτός τυφλός; Αμάρτησε ο ίδιος, όταν ήταν ακόμη μέσα στην κοιλιά της μητέρας του, ή αμάρτησαν οι γονείς του και τιμωρείται αυτός για τις αμαρτίες τους;’’. 3 Κι ο Ιησούς τούς απάντησε: ‘’Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του. Αλλά γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθούν με την υπερφυσική θεραπεία των ματιών του τα έργα που επιτελεί η δύναμη και η αγαθότητα του Θεού. 4 Εγώ, όσο ζω στη ζωή αυτή, πρέπει να εργάζομαι για τη σωτηρία του ανθρώπου τα έργα του Θεού, που με έστειλε στον κόσμο. Έρχεται όμως η μέλλουσα ζωή, και όπως στη διάρκεια της νύχτας σταματούν τα έργα τους οι άνθρωποι, έτσι και τότε κανείς πια δεν θα μπορεί να εργάζεται για να ολοκληρώσει την αποστολή του. Δεν πρέπει λοιπόν ούτε στιγμή να χάνω. 5 Εφόσον είμαι στον κόσμο, είμαι Φως του κόσμου με τη διδασκαλία και τα θαύματά μου’’. 6 Κι αφού είπε αυτά, έφτυσε κάτω και έκανε πηλό, και έχρισε με αυτόν τα μάτια του τυφλού. 7 Και, δοκιμάζοντας την πίστη του τυφλού, τού είπε: ‘’Πήγαινε, νίψου στη στέρνα του Σιλωάμ(όνομα εβραϊκό που μεταφράζεται «απεσταλμένος»). Ύστερα λοιπόν από την εντολή αυτή του Ιησού πήγε ο τυφλός εκεί και νίφτηκε, και ήλθε στο σπίτι του με μάτια υγιή.

 

8 Τότε οι γείτονες κι όσοι τον έβλεπαν προηγουμένως ότι ήταν τυφλός, έλεγαν: ‘’Δεν είναι αυτός που καθόταν και ζητούσε από τους διαβάτες ελεημοσύνη;’’ 9 Μερικοί έλεγαν: ‘’Αυτός είναι’’. Άλλοι όμως έλεγαν ότι δεν είναι αυτός, αλλά κάποιος άλλος που του μοιάζει. Ο ίδιος έλεγε ότι ‘’εγώ είμαι ο τυφλός που παλαιότερα ζητούσα ελεημοσύνη’’. 10 Μετά λοιπόν από τη βεβαίωση αυτή του τυφλού τον ρώτησαν εκείνοι: ‘’Πώς θεραπεύθηκαν τα μάτια σου;’’. 11 Κι εκείνος τους απάντησε: ‘’ Ένας άνθρωπος που ονομάζεται Ιησούς έκανε πηλό και μου άλειψε με αυτόν τα μάτια και μου είπε: «Πήγαινε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και νίψου». Πήγα λοιπόν εκεί και νίφτηκα, και βρήκα το φως μου’’. 12 Μετά από την πληροφορία αυτή του τυφλού που είχε θεραπευθεί του είπαν οι Ιουδαίοι: ‘‘Πού είναι εκείνος;’’. ‘’Δεν ξέρω’’, τους απάντησε.

 

13 Τον οδήγησαν τότε στους Φαρισαίους, αυτόν που ήταν κάποτε τυφλός και είχε ήδη θεραπευθεί οριστικά. 14 Η ημέρα μάλιστα που έφτιαξε ο Ιησούς τον πηλό και του άνοιξε τα μάτια ήταν Σάββατο. 15 Όταν λοιπόν τον οδήγησαν στους Φαρισαίους, άρχισαν κι αυτοί να τον ανακρίνουν και να τον ρωτούν πάλι πως θεραπεύθηκε και βρήκε το φως του. Κι εκείνος τους είπε: ‘’Αυτός που με θεράπευσε μου έβαλε πηλό πάνω στα μάτια μου και μετά εγώ πλύθηκα και βλέπω’’. 16 Μερικοί από τους Φαρισαίους έλεγαν: ’’Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι σταλμένος από τον Θεό, διότι δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου’’. Άλλοι έλεγαν: ‘’Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος αμαρτωλός να κάνει τέτοια αποδεικτικά και σημαδιακά θαύματα;’’. Και διαφωνούσαν μεταξύ τους. 17 Κι επειδή η διαφωνία τους συνεχιζόταν, άρχισαν πάλι να εξετάζουν τον τυφλό, και τον ρώτησαν: ‘’Εσύ τι λες για τον άνθρωπο αυτό; Πρέπει να ακουστεί και η δική σου γνώμη˙ διότι τα δικά σου μάτια θεράπευσε εκείνος και εσύ περισσότερο από κάθε άλλον γνωρίζεις τα περιστατικά της θεραπείας σου’’. Κι αυτός τους απάντησε: ‘’Εγώ λέω ότι είναι προφήτης’’.

 

18 Μετά λοιπόν από τον χαρακτηρισμό αυτόν που έδωσε για τον Ιησού ο τυφλός που θεραπεύθηκε, οι Ιουδαίοι δυσαρεστήθηκαν. Δεν εννοούσαν να πιστέψουν ότι αυτός ήταν τυφλός και απέκτησε πραγματικά το φως του˙ ώσπου αποφάσισαν να καλέσουν τους γονείς του ανθρώπου αυτού που απέκτησε το φως του. 19 Και τους ρώτησαν: ‘’Αυτός είναι ο γιος σας, που επιμένετε να βεβαιώνετε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς λοιπόν, αφού γεννήθηκε τυφλός, τώρα βλέπει;’’. 20 Οι γονείς του τότε τους αποκρίθηκαν: ‘’Γνωρίζουμε καλά ότι αυτός είναι ο γιος μας και ότι γεννήθηκε τυφλός. 21 Πώς όμως τώρα βλέπει δεν ξέρουμε. Ή ποιος του θεράπευσε και του άνοιξε τα μάτια, εμείς δεν ξέρουμε. Αυτός δεν είναι μικρό παιδί, έχει ώριμη ηλικία, και συνεπώς αντιλήφθηκε πώς κα από ποιον έγινε η θεραπεία του. Αυτόν λοιπόν ρωτήστε, αυτός μπορεί να μιλήσει για τον εαυτό του και θα σας πει τι του συνέβη’’. 22 Και μίλησαν με τον τρόπο αυτό οι γονείς του τυφλού, επειδή φοβούνταν τους Ιουδαίους άρχοντες· διότι αυτοί πριν από πολύ καιρό είχαν συμφωνήσει να αποκηρυχθεί, να αφορισθεί και να αποδιωχθεί από τη συναγωγή όποιος θα τολμούσε να ομολογήσει ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας. 23 Επειδή λοιπόν φοβούνταν οι γονείς του μήπως αποδιωχθούν και αυτοί από τη συναγωγή, γι’ αυτό είπαν ότι ‘’έχει ώριμη ηλικία ο γιος μας, αυτόν ρωτήστε’’.

 

24 Αφού λοιπόν οι Ιουδαίοι δεν μπόρεσαν να πληροφορηθούν τίποτε από τους γονείς του τυφλού για να διαψεύσουν τη θεραπεία του ή για να κατακρίνουν τον Ιησού, κάλεσαν για δεύτερη φορά τον άνθρωπο που ήταν τυφλός και του είπαν: ‘’Δόξασε τον Θεό ομολογώντας ότι πλανήθηκες και αναγνωρίζοντας την αλήθεια γι’ αυτόν που σε θεράπευσε. Εμείς λόγω της θέσεως και του αξιώματός μας, ξέρουμε καλά ότι ο άνθρωπος αυτός που καταλύει την αργία του Σαββάτου είναι αμαρτωλός’’. 25 Εκείνος τότε τους απάντησε: ‘’Εάν ο άνθρωπος αυτός είναι αμαρτωλός δεν το ξέρω, και γι’ αυτό αποφεύγω να εκφράσω γνώμη γι’ αυτό. Ξέρω όμως καλά ένα πράγμα, ότι δηλαδή ενώ λίγο πιο πριν ήμουν τυφλός τώρα βλέπω’’. 26 Επειδή όμως η νέα αυτή βεβαίωση του πρώην τυφλού δεν τους άρεσε, του είπαν πάλι: ‘’Τι σου έκανε; Πώς σε θεράπευσε και πώς σου άνοιξε τα μάτια;’’. 27 ‘’Μόλις πριν από λίγο σας το είπα’’, τους απάντησε, ‘’και δεν θελήσατε να προσέξετε και να παραδεχθείτε ό,τι σας είπα. Γιατί τώρα θέλετε να ακούσετε πάλι τα ίδια; Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές Του;’’. 28 Τότε του μίλησαν υβριστικά και περιφρονητικά και του είπαν: ‘’Εσύ είσαι μαθητής εκείνου. Εμείς όμως είμαστε μαθητές του Μωυσή. 29 Εμείς, που είμαστε σπουδασμένοι και αναγνωρισμένοι άρχοντες του έθνους, ξέρουμε ότι ο Θεός έχει μιλήσει στον Μωυσή και σε κανέναν άλλον. Αυτός μας είναι άγνωστος και δεν ξέρουμε από πού είναι και από πού στάλθηκε’’.

 

30 Τότε αυτός τους απάντησε: ‘’Αλλά αυτό ακριβώς το γεγονός προκαλεί θαυμασμό και έκπληξη: Ότι δηλαδή εσείς δεν ξέρετε τον άνθρωπο αυτόν εάν έχει σταλεί από τον Θεό και από πού είναι, και όμως αυτός ο άγνωστος σε σας μου άνοιξε τα μάτια. 31 Είναι όμως γνωστό και το ξέρουμε όλοι ότι ο Θεός δεν ακούει τους αμαρτωλούς. Αλλά εάν κάποιος σέβεται τον Θεό και εφαρμόζει το θέλημά Του, αυτόν ο Θεός τον ακούει. 32 Από τότε που έγινε ο κόσμος δεν ακούστηκε ποτέ να έχει θεραπεύσει κανείς μάτια ανθρώπου που να έχει γεννηθεί τυφλός. Πρώτη φορά έγινε τέτοιο θαύμα, και Αυτός που το έκανε πρέπει να έχει θεϊκή αποστολή. 33 Εάν ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν απεσταλμένος από τον Θεό, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτε, ούτε το παραμικρό θαύμα’’. 34 Του αποκρίθηκαν τότε εκείνοι: ‘’Εσύ γεννήθηκες βουτηγμένος ολόκληρος στην αμαρτία, όπως αποδεικνύεται από την τύφλωση που είχες απ’ την κοιλιά της μητέρας σου. Και συ ο άθλιος και αμαρτωλός κάνεις τον δάσκαλο σε μας, που είμαστε οι πιο σπουδαγμένοι απ’ όλους τους Ιουδαίους;’’. Και τον πέταξαν έξω απ’ τον τόπο που συνεδρίαζαν, σκοπεύοντας να τον αφορίσουν και να του απαγορεύσουν να συμμετέχει πλέον στις λατρευτικές τελετές του ναού. 

 

35 Στο μεταξύ άκουσε ο Ιησούς ότι τον πέταξαν έξω για την παρρησία με την οποία διεκήρυττε την αλήθεια, και αφού τον βρήκε, του είπε: ‘’Εσύ, αντίθετα με τους άπιστους Ιουδαίους, πιστεύεις στον Υιό του Θεού;’’. 36 Κι εκείνος του αποκρίθηκε: ‘’Και ποιος είναι αυτός, Κύριε, για να τον πιστέψω;’’. 37 Του είπε τότε ο Ιησούς: ‘’Μα τον έχεις κιόλας δει με τα μάτια σου. Αυτός που μιλάει αυτή τη στιγμή μαζί σου, Αυτός είναι ο Υιός του Θεού’’. 38 Τότε εκείνος είπε: ‘’Πιστεύω, Κύριε’’. Και τον προσκύνησε ως Υιό του Θεού και Κύριο.